“โครม! โครม! โครม!”
หมัดหนักถล่มทลาย โลหะบิดเบี้ยว ภายในทางเดินโลหะผสม หลินอันใช้หมัดต่อยพังประตูอย่างรุนแรงทีละบาน ประตูนิรภัยที่สามารถต้านทานปืนใหญ่จรวดได้ ในสายตาของเขากลับเปราะบางราวกับดินโคลน ไม่สามารถขวางกั้นฝีเท้าของเขาได้เลยแม้แต่น้อย
หลังจากต่อยจนเกิดรูโหว่แล้ว หลินอันก็ใช้กระบี่ฟันออกไปอย่างสบายๆ ทะลวงประตูนิรภัยบานที่สอง
จางเถี่ยตามมาติดๆ ในมือถือกล่องที่บรรจุซากของอสูรอมตะไว้
“หัวหน้าหลิน?!”
“เจ้านี่ตายแล้วเหรอ?”
ดวงตาหมีเต็มไปด้วยความตกตะลึง จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจ อสูรกายตนนี่ไม่ใช่ว่าฆ่าไม่ตายหรอกหรือ? ทำไมตอนนี้ถึงได้นิ่งไม่ไหวติงไปแล้ว
แววตาของเวินหย่าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นหลินอันอัญเชิญร่างเงาของยมทูตออกมา ร่างเงาของยมทูตที่ถือเคียวสูงสี่เมตรนั้นน่าหวาดหวั่นใจยิ่งนัก
ฉู่อันขยับแว่นเบาๆ เดินตามมาข้างหลัง
“เป็นการโจมตีด้วยพลังจิตใช่ไหม?”
หลินอันพยักหน้าเล็กน้อย พลังจิตราวกับสายน้ำล็อกเป้าหมายผู้รอดชีวิตที่อยู่หลังกำแพงสามชั้น
“ร่างกายของอสูรกายตนนั่นไม่ดับสูญ ไม่ว่าจะเป็นธาตุหรือความเสียหายทางกายภาพก็ไม่สามารถฆ่ามันได้”
จางเถี่ยก้าวข้ามประตูโลหะผสมที
