ภายในห้องควบคุมไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนต่างเก็บข้าวของอย่างเงียบๆ เตรียมตัวหลบหนี จากตอนแรกที่ตกตะลึงในความแข็งแกร่งของกลุ่มคนจากภายนอก จนกระทั่งต่อมาก็รู้สึกว่าหลินอันและพวกพ้องเป็นเพียงคนเถื่อนที่มีแต่กำลังแต่ไร้ซึ่งสมอง ในช่วงเวลาเพียงสองนาที พวกเขาก็หมดสิ้นความหวังในตัวหลินอันและคนอื่นๆ แล้ว
จางไห่นิ่งเงียบ ไม่ได้ห้ามปราม และไม่ได้พูดอะไรมากนัก เมื่อถึงวัยอย่างเขา ความเป็นความตายก็ดูเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว
จิตใจมนุษย์นั้นซับซ้อน แม้ว่าในใจลึกๆ เขาอยากจะลดความเสี่ยงให้เหลือน้อยที่สุด ไม่ให้ใครออกไปได้แม้แต่คนเดียว แต่จะลงมืออย่างเหี้ยมโหดได้จริงๆ หรือ?
เขาผ่านเรื่องราวมามากมาย ไม่ได้หุนหันพลันแล่นเหมือนตอนหนุ่มๆ อีกต่อไป ดังนั้นตอนที่เติ้งเสียงเอาปืนจ่อเขา หรือตอนที่เหยาหมิงหยวนพูดจาดูหมิ่นข่มขู่ เขาก็ไม่ได้ใส่ใจเลย
คงจะเข้าใจได้กระมัง…เติ้งเสียงมีภรรยาและลูก เขายังมีอนาคตอีกยาวไกล ส่วนเหยาหมิงหยวนยิ่งหนุ่มกว่านั้น ควรจะมีอนาคตที่สดใส
ความตาย…โดยเฉพาะอย่างยิ่งความตายที่พวกเขาเห็นว่าไร้ค่า ไม่มีใครในหมู่พวกเขาสามารถสงบนิ่งอยู่ได้ ความเคียดแค้น ความคับแค้นใจ ความบ้าคลั่ง… ล้วนเป็นเรื่องปกติของมนุษย์
