จริง ๆก่อนออกเดินทาง หนานรุ่ยก าชับด้วยน ้าเสียงเคร่งขรึมว่า “เจ้าเมืองเฟิง วันนี้ท่านต้องท าเหมือนไม่ได้พบข้า การเดินทางครั้งนี้ของข้าเป็นเพียงการมาท่องเที่ยวเท่านั้น”เจ้าเมืองเฟิงรีบรับปากทันที่ “องค์ชายโปรดอย่ากังวลเลยขอรับ”หนานรุ่ยจ้องมองเจ้าเมืองเฟิงอีกครั้งเพื่อเป็นการเตือน ก่อนจะพาคนของตนออกเดินทางเมื่อเขามาถึงเมืองอวิ่น ประตูเมืองถูกเปิดออกด้วยค าสั่งของเมิ่งไห่หนิง หนานรุ่ยรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยพอเข้าไปในเมือง หนานรุ่ยก็มุ่งหน้าไปยังที่ว่าการอ าเภอทันที่เหตุการณ์ใหญ่โตเช่นนี้เกิดในเมืองอวิ่น แม้จะเป็นเพียงความเข้าใจผิด แต่ด้วยฐานะองค์ชายแห่งต้าซุ่น เขาจึงจ าเป็นต้องท าความเข้าใจเหตุการณ์นี้ให้ละเอียด“พวกเจ้าตามข้าไปดูที่ที่ว่าการก่อน” หนานรุ่ยสั่งผู้ติดตามไม่กี่คน“ขอรับ” ผู้ติดตามรับค าสั่งแล้วกระจายตัวล้อมรอบเพื่อคุ้มกันหนานรุ่ยหนานรุ่ยเดินไปตามถนนจนมาถึงที่ว่าการอ าเภอ
ในตอนนั้นโม่ชูหานเพิ่งกลับมาพร้อมกับกลุ่มเจ้าหน้าที่ และก าลังเตรียมตัวไปแจ้งข่าวกับชาวเมืองว่าไม่มีใครเป็นโรคฝีดาษ แต่ผู้ใดจะรู้ว่าพอเดินมาถึงหน้าประตู ก็พบกับหนานรุ่ยเข้าพอดีเขาระแวดระวังขึ้นมาทันใด น้องเก้าเคยคาดการณ์ว่าเขาเคยเป็นหนึ่งในกลุ่มมือสังหารที่หนานรุ่ยส่งมาลอบสังหารน้องชายนั่นหมายความว่า คนที่ท าให้ตัวเองถูกพิษกู่หุ่นเชิด แม้จะไม่ใช่หนานรุ่ย แต่ก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาแน่นอนดังนั้นพอเห็นหนาน
