รุ่ยอยู่ที่นี่ โม่ชูหานไม่เพียงระวังตัวมากขึ้นแต่ความกรุ่นโกรธในใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมาด้วยหนานรุ่ยจ าโม่ชูหานได้ในทันที่ ไม่คิดว่าจะบังเอิญพบอีกฝ่ายที่นี่แต่เขาไม่รู้สถานการณ์ของโม่ชูหานในตอนนี้ จึงไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรอย่างรีบร้อนโม่ชูหานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังค านับให้หนานรุ่ยเพราะตราบใดที่ยังไม่ได้แตกหักกัน การพบท่านอ๋องแห่งราชส านักก็ต้องแสดงมารยาทไว้บ้าง“องค์ชายหนานรุ่ยมาที่นี่ได้อย่างไรขอรับ”หนานรุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย กู่แม่ที่เขาถืออยู่ในมือ หากเจอกับกู่ลูกจะต้องมีปฏิกิริยาแน่นอน แต่เมื่อเขาอยู่ใกล้โม่ชูหานขนาดนี้ มันกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
ขณะที่เขาก าลังสงสัยอยู่ในใจ ก็โบกมือให้โม่ชูหาน “โม่…ไม่ต้องมีพิธีรีตอง”หนานรุ่ยตั้งใจจะบอกให้ขุนพลโม่ไม่ต้องมีพิธีรีตอง แต่พอนึกถึงชะตากรรมของสกุลโม่ เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะเรียกโม่ชูหานอย่างไรดีโม่ชูหานลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ไม่ได้พูดอะไรอีก ตั้งใจจะให้หนานรุ่ยเริ่มต้นบทสนทนาขณะเดียวกันนั้นกลุ่มเจ้าหน้าที่ที่ติดตามเขามาก็ยืนงงงันอยู่กับที่เมื่อครู่หัวหน้าหน่วยโม่เรียกคนตรงหน้าว่าองค์ชายหนานรุ่ยพวกเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะแสดงออกอย่างไร ถึงขนาดลืมคุกเข่าค านับให้อีกฝ่ายด้วยซ ้าหนานรุ่ยมองส ารวจโม่ชูหานอีกครั้ง เห็นเขาสวมชุดขุนนางของหัวหน้าเจ้าหน้าที่ จึงถามด้วยความสงสัยว่า “ตอนนี้เจ้าท างานอยู่ที่ว่าการอ าเภอหรือ”โม่ชูหานไม่กล้าพูดความจริง กลัวว
