นี้ล้วนเป็นฝีมือของหนานรุ่ยจริง ๆ
“เป็นท่านจริง ๆ ใช่หรือไม่ที่สั่งให้เหอจื่อหยวนยึดเสบียงของกองทัพชายแดน”
หนานรุ่ยเห็นพี่น้องสกุลโม่จ้องมองตนเองอย่างดุดันก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว
แต่เมื่อเขาเลือกที่จะมาที่นี่ก็เพราะคิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาแล้วดังนั้นเขาจึงไม่มีความตั้งใจที่จะปัดความรับผิดชอบ
“ใช่ ข้าเป็นคนสั่งให้เขาท าแบบนั้น”
โม่ชูหานได้ยินค าพูดนั้นก็ตบโต๊ะลุกขึ้นพรวด
“หนานรุ่ย! อย่างน้อยท่านก็เป็นองค์ชายของราชวงศ์ต้าซุ่น แล้วจะท าเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร”
ทุกคนคิดว่าในเมื่อจะเผชิญหน้ากับความไร้เหตุผลของโม่ชูหานหนานรุ่ยคงเรียกคนเข้ามา แต่ใครจะรู้ว่าเขาไม่ได้ท าเช่นนั้น แต่กลับอธิบายว่า
“ข้าสั่งให้เหอจื่อหยวนยึดเสบียง แต่ลับหลังก็แอบส่งข่าวให้หนานฉี ข้ารู้ว่าถ้าคนสกุลโม่เกิดเรื่อง เขาจะต้องไม่นิ่งดูดายแน่นอน”
โม่ชูหานมีนิสัยใจร้อนอยู่แล้ว แม้หนานรุ่ยจะอธิบายเช่นนี้ เขาก็ยังไม่พอใจอยู่ดี
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจลบล้างความผิดของท่านได้”
“ข้ารู้สึกผิดจริง ๆ รอให้ข้าหาคนที่จะถอนพิษให้เสด็จแม่ได้ความปรารถนาของข้าก็จะส าเร็จ ถึงตอนนั้น ข้าจะยอมให้พวกเจ้าจัดการ” หนานรุ่ยพูดอย่างจริงใจ
โม่ชูหานแค่นเสียงเย็นชา “หึ! ท่านเป็นถึงท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ของราชวงศ์ต้าซุ่น พวกเราเป็นแค่สามัญชนธรรมดา แล้วจะมีสิทธิ์อะไรไปจัดการท่าน”
โม่จิ่วเยี่ยยังมีเรื่องอีกมากที่อยากจะรู้ จึงยื่นมือไปดึงแขนพี่ชายบอกให้เ
