ี่รู้ว่าเมล็ดพันธุ์ไม้ผลในพื้นที่มิติของภรรยาไม่ได้เลือกสภาพอากาศหรือคุณภาพของดิน“พี่แปด เรื่องที่หร่านหร่านอยากท า ก็ปล่อยให้นางท าตามใจสักครั้งเถอะ”หากน้องชายตามใจภรรยา แล้วพี่ชายอย่างเขาจะพูดอะไรได้อีกเล่าโม่ชูหานจึงปิดปากเงียบเมิ่งไห่หนิงเห็นโม่จิ่วเยี่ยพูดถึงขนาดนี้แล้ว เขาในฐานะคนนอกก็ไม่จ าเป็นต้องทักท้วงอีกต่อไป“ทางการมีกฎระเบียบมาตั้งแต่ไหนแต่ไรว่า ราคาขายที่ดินบนภูเขาเท่ากับราคาของที่ดินรกร้าง คือหนึ่งต าลึงต่อหนึ่งหมู่ แต่เรื่องนี้พี่เก้าไม่ต้องกังวล ตอนที่ข้าส่งคนมาวัดพื้นที่ ก็จะเพิ่มเติมตัวเลขให้สิ่งที่ข้าท าได้ก็มีเพียงเท่านี้ หวังว่าพวกท่านจะปลูกผลไม้นี้ได้ส าเร็จ”
“ส่วนที่ดินรกร้างทางเหนือ ตอนน้องชายเมิ่งส่งคนมา ก็วัดพื้นที่ตรงนั้นไปพร้อมกันเลยแล้วกัน” โม่จิ่วเยี่ยพูดต่อ“เรื่องนี้ไม่มีปัญหา พรุ่งนี้ข้าจะส่งคนมาวัดพื้นที่”หยุดไปครู่หนึ่ง เมิ่งไห่หนิงพลันอดไม่ไหวจึงถามออกมา“พี่เก้า ท่านซื้อที่ดินรกร้างมากมายขนาดนี้ อีกหลายปีก็ยังไม่สามารถท าให้มันอุดมสมบูรณ์ได้ ท าไมไม่รอให้ตระกูลชุยขายที่ดินดีๆ ก่อนแล้วค่อยลงมือ”โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าเมิ่งไห่หนิงพูดแบบนี้ก็เพราะหวังดีกับเขาหากเป็นคนอื่นที่ซื้อที่ดินรกร้างมากมายขนาดนี้ เขาก็คงจะสงสัยเช่นกันพูดมาถึงตรงนี้แล้ว โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่คิดจะปิดบังอะไร“ภรรยาของข้าซื้อเมล็ดพันธุ์ที่ให้ผลผลิตสูงมาจากชาวต่างชาติว่ากันว่าเมล็ดพันธุ์เหล่
