เมิ่งไห่หนิงตรวจดูสักครู่ แล้วสั่งว่า “เมิ่งอัน ตระกูลชุยอยู่ที่นี่แล้วจงประกาศเสีย!”เมิ่งอันหยิบกระดาษกองหนาออกมาจากอกเสื้อ ยืนอ่านต่อหน้าคนตระกูลชุยทั้งหมด“ชุยฝู่กุ่ย หัวหน้าตระกูลชุย ผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านซีหลิ่ง อาศัยความสัมพันธ์ของหลานชายชุยเหวิน ขู่กรรโชกที่นาของตระกูลจ้าวและตระกูลโจวไปยี่สิบห้าหมู่ บีบบังคับให้คนตระกูลจ้าวและตระกูลโจวท างานโดยไม่จ่ายค่าแรง ปล่อยให้คนในตระกูลกดขี่ข่มเหงผู้อื่นบัดนี้มีหลักฐานชัดเจนแล้ว นายอ าเภอพิจารณาว่าเขาอายุมาก จึงละเว้นโทษโบยห้าสิบไม้ ตั้งแต่วันนี้ไปให้จ าคุกสิบปี…”เมิ่งอันพูดจบ คนตระกูลชุยก็ร้องไห้โวยวายขึ้นมา“ใต้เท้าขอรับ พวกเราถูกใส่ร้าย…”“หุบปากทั้งหมด!” เสียงแส้ฟาดลงบนตัวคนดังขึ้นหลายหน เสียงร้องของคนตระกูลชุยจึงหยุดลงทันที่เมิ่งอันเห็นว่าเงียบลงแล้ว จึงอ่านต่อไป“นับจากวันนี้ภายในสามวัน ชุยฝู่กุ่ยต้องชดใช้ค่าเสียหายให้ตระกูลจ้าวกับตระกูลโจวสองร้อยแปดสิบต าลึง”
ส าหรับการชดใช้ให้คนอื่น ๆ ก็มีเช่นกัน แต่เขาไม่จ าเป็นต้องอ่านออกมาตรงนี้ก็เท่านั้น นั่นหมายความว่า ตระกูลชุยจ าเป็นต้องชดใช้ไม่ใช่แค่เงินจ านวนที่พวกเขาได้ยินเมื่อเป็นเช่นนี้ คนตระกูลชุยก็เริ่มอยู่ไม่สุขอีกครั้งสองร้อยแปดสิบต าลึงเชียวนะ พวกเขาจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากที่ไหน?“ใต้เท้า ได้โปรดเมตตาด้วยเถอะ ตอนนี้คนแก่ก็ติดคุก ลูกชายของข้าก็ยังไม่กลับมา ในบ้านมีแต่พวกเราที่เป็น
