ขณะเฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยก าลังจะเดินเข้าไปทักทายฮูหยินผู้เฒ่า โม่จิ่วเยี่ยซึ่งประสาทการรับรู้ว่องไวเป็นพิเศษก็ได้ยินเสียงวุ่นวายดังมาแต่ไกลเสียงนั้นไม่ได้บ่งบอกถึงอันตรายที่ก าลังจะมา แต่เหมือนเป็นเสียงร้องไห้คร ่าครวญของคนตระกูลชุย…ในเวลาเดียวกันนั้น นอกก าแพงบ้านก็มีเสียงฝีเท้าเร็ว ๆ ของคนตระกูลโจว“ได้ยินว่ามีเจ้าหน้าที่มาบ้านตระกูลชุยด้วย พวกเราไปดูกันเร็ว”“รีบไปกันเถอะ ไปช้าจะไม่มีที่ดี ๆ ให้ยืนดูนะ”“เสียงร้องไห้มากมายขนาดนี้ ตระกูลชุยคงจะโชคร้ายแล้วล่ะ…”โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านสบตา แล้วเดินออกไปนอกลานบ้านพร้อมกันไม่ใช่ว่าพวกเขาชอบเรื่องซุบซิบนินทาหรือรู้สึกสนุกกับความเดือดร้อนของผู้อื่น พวกเขาแค่อยากรู้สถานการณ์ของตระกูลชุยให้มาก เพื่อจะได้ซื้อบ้านและที่ดินตรงเชิงเขาจากพวกเขาได้เร็วขึ้นเมื่อทั้งสองเข้ามาใกล้บ้านตระกูลชุย ที่นั่นก็มีชาวบ้านซึ่งมาดูเหตุการณ์ล้อมรอบจนเต็มไปหมดแล้ว
เสียงร้องไห้และวิงวอนขอความเมตตาของคนตระกูลชุยดังขึ้นไม่ขาดสาย“ใต้เท้าขอรับ ทั้งหมดเป็นการกระท าของชุยเหวินนะขอรับ ไม่เกี่ยวกับข้าเลยสักนิด ใต้เท้าอย่าท ากับข้าเช่นนี้เลย!”“ใต้เท้า ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด ที่บ้านข้ายังมีแม่อายุแปดสิบที่ต้องดูแล”“ใต้เท้าขอรับ ข้าขอร้อง ได้โปรดละเว้นข้าสักครั้งเถอะ…”เจ้าหน้าที่รู้สึกหงุดหงิดมาก พวกเขาฟาดแส้ใส่คนตระกูลชุยไม่หยุด“พวกเจ้าหุบปากให้หมด! ตอนนี้รู้จักอ้อน
