ลง ฮูหยินผู้เฒ่าก็เดินเข้ามา“จิ่วเยี่ย พาพี่แปดของเจ้าเข้าเมืองไปด้วยกันเถอะ แค่สร้างเพิงหญ้า เรื่องนี้ให้แม่จัดการก็พอ”ความสามารถของท่านแม่ ทุกคนในสกุลโม่ต่างไม่มีใครปฏิเสธได้เมื่อก่อนจวนฮู่กั๋วกงที่ใหญ่โตขนาดนั้น ก็ยังเป็นนางคนเดียวที่คอยดูแลไม่ใช่หรือ?
การสร้างเพิงหญ้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็คงเป็นเรื่องง่ายแต่นางก็อายุมากแล้ว ทั้งยังถูกเนรเทศและเดินทางมานาน โม่ชูหานไม่อยากให้มารดาต้องเหนื่อยอีก“ท่านแม่ ข้าจะไปพูดกับหัวหน้าตระกูลทั้งสองท่านก่อน หากจัดการเรียบร้อยแล้ว ท่านแค่พาพวกสะใภ้ไปดูแลบ้างก็พอ”ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ว่าลูกชายกตัญญู แต่ก็ไม่อยากให้เขาต้องล าบาก“แม่ยังแข็งแรงดี จัดการเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้ไม่มีปัญหาหรอก”เมื่อเห็นว่ามารดาพูดเช่นนั้น โม่ชูหานกับโม่จิ่วเยี่ยจึงตอบรับด้วยความยินดีโม่จิ่วเยี่ยพาฮูหยินผู้เฒ่าไปที่ลานหลังบ้าน เลือกต าแหน่งที่เหมาะสม แล้วอธิบายเรื่องขนาดของเพิงหญ้าเฮ่อจือหร่านถือโอกาสนี้น าลูกข้าวปั้นน้อยออกมาจากพื้นที่มิตินางสังเกตว่าเจ้าตัวน้อยนี้ไม่ชอบอยู่คนเดียว ถ้าปล่อยให้มันอยู่ในพื้นที่มิติตามล าพัง มันคงจะไม่มีความสุขนางกับโม่จิ่วเยี่ยต้องออกไปข้างนอก จึงไม่สามารถพาเจ้าตัวน้อยไปด้วยได้ จ าต้องฝากให้โม่หานเยี่ยดูแลชั่วคราวเมื่อจัดการเรื่องในบ้านเรียบร้อยแล้ว สองสามีภรรยาพร้อมกับโม่ชูหานจึงขับเกวียนลามุ่งหน้าสู่เมืองอวิ่น
เหลียงห่าวและคนอื่นใช้วิชาตัวเบาว
