สตรีในบ้านมักจะเชื่อค าพูดของเฮ่อจือหร่านอย่างสนิทใจเมื่อทุกคนเห็นว่าน้องสะใภ้เก้าพูดเช่นนี้ ต่างก็ปิดปากที่ก าลังจะต าหนิโม่ชูหานเฮ่อจือหร่านปลอบโม่หานเยี่ยต่อไป “วันนี้ข้ากลับมายังไม่ทันได้บอกทุกคนว่า นอกจากซื้อของแปลกมาจากชาวต่างชาติแล้ว ข้ายังซื้อกระต่ายที่ยังมีชีวิตมาอีกมาก กระต่ายพวกนี้ต่างจากกระต่ายป่าพวกมันถูกเลี้ยงในกรงมาตั้งแต่เล็ก จะไม่มีเหตุการณ์กัดกรงแล้วหนีไปเด็ดขาด”นางพูดพลางจับมือโม่หานเยี่ย “ไว้รอถึงพรุ่งนี้ หานเยี่ยก็จะมีกระต่ายมากมายหลายตัว อีกทั้งกระต่ายพวกนั้นยังมีสีขาวเหมือนหิมะ สวยกว่ากระต่ายป่ามาก”โม่หานเยี่ยมีจิตใจราวกับเด็กน้อย พอได้ยินพี่สะใภ้เก้าพูดเช่นนี้ก็ยิ้มสดใสขึ้นมาทันที่“พี่สะใภ้เก้า ท่านไม่ได้หลอกข้าใช่หรือไม่”“พี่สะใภ้เคยหลอกเจ้าเมื่อไหร่กัน” เฮ่อจือหร่านแกล้งท าเป็นไม่พอใจคราวนี้โม่หานเยี่ยไม่คิดถึงกระต่ายป่าพวกนั้นอีก
“พี่สะใภ้เก้าไม่เคยโกหกข้าจริง ๆ ต่อไปนี้ข้าจะรับผิดชอบเลี้ยงดูกระต่ายที่บ้านเองเจ้าค่ะ”การเลี้ยงกระต่ายที่บ้านก็เพื่อน าไปแลกเงินในอนาคต หรืออาจต้องฆ่ามันด้วยตัวเองเมื่อถึงเวลานั้น เฮ่อจือหร่านไม่อยากให้โม่หานเยี่ยออกมาขัดขวางเหมือนอย่างวันนี้ดังนั้น นางจึงวางแผนจะซื้อกระต่ายบางชนิดมาให้นางเลี้ยงโดยเฉพาะจากเถาเป่าอย่างกระต่ายขนปุยตัวใหญ่และกระต่ายหูยาวตัวเล็กในชาติก่อนกระต่ายสองชนิดนี้นางชอบมาก เป็นกระต่ายที่ท าให้คนมองไม่อาจละส
