ายตาได้การซื้อกระต่ายสองชนิดนี้มา ส่วนหนึ่งเพราะโม่หานเยี่ยต้องชอบ แน่นอนว่าถ้ากระต่ายเหล่านี้สามารถขยายพันธุ์ได้ ก็สามารถขายเป็นสัตว์เลี้ยงให้กับเหล่าคนรวย หารายได้ได้อีกทาง นับเป็นการได้ประโยชน์สองต่อหลังจากวางแผนทั้งหมดเสร็จ เฮ่อจือหร่านเห็นโม่หานเยี่ยยอมเชื่อฟังและหลีกไปจากประตูแล้วเนื่องจากในห้องยังมีข้าวปั้นน้อยอยู่ เฮ่อจือหร่านจึงตัดสินใจเปิดประตูด้วยตัวเอง
ในชั่วขณะที่ประตูถูกเปิดออก ทุกคนกลับต่างตกตะลึงเห็นเพียงกระต่ายป่าเจ็ดตัวเรียงแถวติดก าแพงกันอย่างเป็นระเบียบ ก าลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวส่วนข้าวปั้นน้อยนั่งอย่างเย่อหยิ่งอยู่ตรงหน้าพวกมัน ราวกับเป็นอาจารย์ผู้เข้มงวด อุ้งเท้าหน้าตบพื้นแรง ๆ อยู่หลายครั้งแม้จะมีคนเข้ามา พวกกระต่ายป่าก็ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อยภาพนี้ท าเอาทุกคนตะลึงไปโม่หานเยี่ยหัวเราะพลางยกมือปิดปาก“พี่สะใภ้เก้า ข้าวปั้นน้อยคงไม่ได้ก าลังตั้งกฎให้พวกกระต่ายป่าพวกนี้หรอกนะเจ้าคะ”“เอ่อ… ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ”ตามความเข้าใจของเฮ่อจือหร่าน แพนด้าเป็นสัตว์ที่ดูไร้เดียงสาจึงไม่น่าจะมีความสามารถขนาดนี้แต่ภาพตรงหน้ากลับท าให้นางต้องเชื่อว่ามันคือเรื่องจริง“ข้าวปั้นน้อย เจ้าเป็นคนจัดแถวให้พวกมันหรือ?”“อือ!” ข้าวปั้นน้อยส่งเสียงตอบรับอย่างหนักแน่นและฉับไวการกระท านี้ท าให้ทุกคนต่างอุทานด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง
ข้าวปั้นน้อยมองคนเหล่านั้นอย่างร าคาญเล็กน้
