้อร่อยได้ขนาดนั้น ถ้ามีเวลาเจ้าต้องสอนข้านะ ข้าจะได้ท าไปอวดฝีมือให้พี่แปดของเจ้าบ้าง…”พี่สะใภ้แปดพูดจาไม่หยุด ราวกับเข้าไปในใจของพี่สะใภ้ทุกคนสะใภ้คนอื่นแม้จะไม่ได้แสดงออกเหมือนสะใภ้แปด แต่ในใจก็คิดอย่างเดียวกันขณะที่บรรดาพี่สะใภ้ก าลังล้างชามอยู่ในครัว พวกนางก็ไม่ลืมหยิบมันฝรั่งและมันเทศขึ้นมาดู ราวกับได้รับของล ้าค่ามาครอบครองเฮ่อจือหร่านเห็นพี่สะใภ้สนใจ จึงถามอย่างหยอกล้อว่า “พี่สะใภ้ยังมีที่ว่างในท้องอีกหรือไม่”“น้องสะใภ้เก้า เจ้าจะท าอาหารอร่อย ๆ ให้พวกเราอีกหรือ”พี่สะใภ้รองตบท้องกลมของตัวเองแล้วยิ้มพูดว่า “ข้ายังมีที่ว่างอีกนิดหน่อย แต่ส าหรับของอร่อยเท่านั้นนะ”
ค าพูดของพี่สะใภ้รองท าให้ทุกคนต่างหัวเราะทุกคนล้วนบอกว่าถ้าเป็นของอร่อย พวกนางก็ยังกินต่อได้อีกเล็กน้อยเฮ่อจือหร่านเห็นดังนั้น จึงหยิบมันเทศและมันฝรั่งโยนเข้าไปในเตาไฟที่ยังไม่ดับไฟแบบนี้เหมาะส าหรับย่างมันเทศและมันฝรั่ง ไฟไม่แรงเกินไปและก็ยังไม่มอดในเร็ว ๆ นี้เมื่อเห็นการกระท าของเฮ่อจือหร่าน พี่สะใภ้ทั้งหลายก็ตะลึงงันทันที่“น้องสะใภ้เก้า ของดี ๆ แบบนี้เจ้าจะโยนเข้าไปในเตาไฟท าไมน่าเสียดายเหลือเกิน” พี่สะใภ้ใหญ่ถือตะขอเหล็กไว้ในมือ รู้สึกเสียดายจึงก้าวเข้าไปจะเขี่ยเอามันเทศและมันฝรั่งออกมาจากเตาเฮ่อจือหร่านรีบห้ามนางไว้ “พี่สะใภ้ใหญ่ นี่ข้าก าลังท าของอร่อยอยู่นะ ไม่ได้ทิ้งอาหารไปเปล่า ๆ หรอกเจ้าค่ะ”
