“เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ข้าสามารถไปขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าตระกูลได้ ให้เขาช่วยยืมโต๊ะเก้าอี้ในหมู่บ้านมา เตาถ่านก็จัดการได้ง่าย ในฤดูหนาวซีเป่ยอากาศเย็น คงมีชาวบ้านในหมู่บ้านเตรียมเตาไว้บ้าง”โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้พูดไปตามความคิดตอนที่เขาน าทัพออกรบ ก็ได้ติดต่อกับชาวบ้านไม่น้อยชาวบ้านในชนบทที่ยากจน เพื่อหาเลี้ยงครอบครัวแล้ว หลายคนจะเผาถ่านไว้ใช้เอง แล้วน าไปขายให้กับตระกูลที่ร ่ารวยในเมืองเพื่อหาเงินอีกอย่าง เมื่อวานตอนโม่จิ่วเยี่ยมาดูบ้านกับหัวหน้าตระกูลทั้งสอง เขาก็สังเกตเห็นว่าในลานบ้านของชาวบ้านในหมู่บ้านมีเตาเผาถ่านอย่างง่าย ๆ อยู่นี่เป็นหลักฐานที่ว่าที่นี่ต้องมีถ่านไม้แน่นอนเมื่อได้ยินค าพูดของเขา ใบหน้างดงามที่เดิมขมวดคิ้วของเฮ่อจือหร่านก็ผ่อนคลายลงทันที่“โม่จิ่วเยี่ย ท่านฉลาดจริง ๆ ท าไมข้าถึงคิดไม่ถึงนะ”โม่จิ่วเยี่ยเห็นนางยิ้มจึงลูบหัวนางอย่างเอ็นดู“เอาละ เจ้ารออยู่ที่บ้านดี ๆ เรื่องนี้ข้าจัดการเอง”
พูดจบ โม่จิ่วเยี่ยก็ออกจากลานบ้านไปปัญหาได้รับการแก้ไขแล้ว เฮ่อจือหร่านจึงกลับเข้าไปในครัวคราวนี้นางลงมือท ากุ้งมังกรนึ่งกระเทียมและกั้งผัดพริกเกลือเป็นครั้งแรกที่พี่สะใภ้ทั้งหลายเห็นวัตถุดิบสองอย่างนี้ ตอนแรกที่เห็นรูปร่างของกุ้งมังกรตัวใหญ่พวกนางก็ยังรู้สึกกลัวอยู่บ้างไม่นึกว่าน้องสะใภ้เก้าจะใช้มีดผ่ามันออกเป็นสองซีกได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น…เฮ่อจือหร่านไม่สนใจสีหน้าประหลาดใจของพวกพี
