่อมไม่มีปัญหาดังนั้นนางจึงไม่ต้องกังวลว่าจะกินไม่หมดเฮ่อจือหร่านเตรียมของที่จะน ากลับบ้านให้พร้อม แล้วใช้จิตส านึกน ามันออกมาจากพื้นที่มิตินางรู้ดีว่าของที่เตรียมมามีจ านวนมากเฮ่อจือหร่านจึงออกมาจากเกวียนลา นั่งลงข้าง ๆ โม่จิ่วเยี่ย แล้วค่อยน าของที่เตรียมไว้ออกมาทีละนิดของที่เฮ่อจือหร่านเตรียมไว้เหล่านั้นมีอยู่เต็มเกวียน พูดได้ว่าแทบไม่มีช่องว่างเหลือเลย
แม้จะเป็นเช่นนั้น นางกับโม่จิ่วเยี่ยต่างก็อุ้มตะกร้าไข่คนละใบไว้ในอ้อมแขน…ภายในเกวียนลามีของมากมายเพิ่มขึ้น อีกทั้งยังมีคนสองคนนั่งอยู่ด้วย ท าให้ลาเดินไปอย่างยากล าบากโชคดีที่พวกเขามาถึงทางเข้าหมู่บ้านแล้ว เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยจึงกระโดดลงจากเกวียน แล้วจูงลาเดินกลับบ้านพวกเขาเดินผ่านบ้านของตระกูลชุย ที่นั่นเงียบมาก หากไม่มีค าสั่งจากท่านนายอ าเภอ พวกเขาก็ไม่กล้าออกมาเดินตามอ าเภอใจตรงกันข้ามกับคนตระกูลจ้าวและตระกูลโจวที่ดูคึกคักมากขึ้นเมื่อไม่มีการกดขี่รังแกจากตระกูลชุยอีกต่อไปหลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน พวกเขาก็รู้จักโม่จิ่วเยี่ยแล้ว พอเห็นพวกเขาสองสามีภรรยา ไม่ว่าจะเป็นใครก็ต่างทักทายอย่างเป็นกันเองทั้งคู่ตอบรับอย่างสุภาพเช่นกันจากสิ่งที่เห็นตรงหน้า คนในตระกูลจ้าวกับตระกูลโจวล้วนเป็นมิตร ไม่มีท่าทีรังเกียจคนนอกเลยแม้แต่น้อยโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านยิ่งมั่นใจว่าการเลือกมาอาศัยอยู่ที่นี่เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง
พอมาถึงหน้าบ้
