านของตนเอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงของโม่หานเยี่ย“กระต่ายน้อย อย่าวิ่งสิ ข้าไม่ท าร้ายเจ้าหรอก”เมื่อเปิดประตู สิ่งแรกที่เห็นคือโม่หานเยี่ยก าลังวิ่งไล่กระต่ายตัวหนึ่งอยู่ในลานส่วนพี่สะใภ้แปดก็อยู่ฝั่งตรงข้ามคอยสกัดทางมัน“หานเยี่ย ต้อนมันมาทางข้าสิ ข้าจับมันได้”ทันใดนั้นเงาร่างสีด าก็พุ่งลงมาจากฟ้าราวกับเหาะลงมา คว้าหูกระต่ายไว้ได้ทันที่พี่แปดถึงกับใช้วิชาตัวเบาเพียงเพื่อจับกระต่ายตัวเดียว…“พี่แปด พี่สะใภ้แปด หานเยี่ย พวกเรากลับมาแล้ว” โม่จิ่วเยี่ยร้องทักโม่ชูหานเห็นพวกเขากลับมาจึงส่งกระต่ายให้โม่หานเยี่ย แล้วก้าวยาว ๆ เข้าไปรับสายบังเหียนจากมือน้องชาย“น้องเก้า น้องสะใภ้เก้า วันนี้ท าไมพวกเจ้าออกไปนานนัก”พี่สะใภ้แปดก็วิ่งเข้ามาด้วย “ใช่แล้ว พวกเจ้าออกไปนานมาก ถ้ายังไม่กลับมาอีก พี่ชายเจ้าก็คงจะออกไปตามหาแล้ว”เฮ่อจือหร่านยิ้มพลางคล้องแขนพี่สะใภ้แปดแล้วอธิบายว่า“พี่สะใภ้แปด วันนี้มีเรื่องมากมาย เดี๋ยวข้าจะเล่าให้พวกท่านฟัง”
เรื่องราวมีมากมายจริง ๆ โดยเฉพาะเรื่องที่นางเตรียมสินค้าไว้มากมาย พรุ่งนี้ก็ต้องไปจัดการขนพวกมันกลับบ้านพี่สะใภ้แปดลูบมือเล็ก ๆ ของเฮ่อจือหร่านที่เย็นเฉียบเพราะอากาศหนาว “น้องสะใภ้เก้า รีบเข้าบ้านให้ร่างกายเจ้าอุ่นก่อนเถอะ”ตามธรรมเนียมโบราณ เมื่อมีผู้อาวุโสอยู่ในบ้าน หลังจากคนในบ้านออกไปข้างนอกและกลับมาก็ต้องไปทักทายก่อน ดังนั้นเฮ่อจือหร่านจึงไปยังห้องของฮูหยินผู้เฒ่าก่
