อนตอนนั้นเองโม่หานเยี่ยก็วิ่งมาหา แล้วแสดงกระต่ายน้อยในอ้อมแขนให้นางดูเมื่อเห็นกระต่ายน้อย เฮ่อจือหร่านจึงนึกขึ้นได้ว่านางยังไม่เห็นข้าวปั้นน้อย“หานเยี่ย ข้าวปั้นน้อยอยู่ที่ไหน”เมื่อพูดถึงข้าวปั้นน้อย โม่หานเยี่ยก็ถอนหายใจ“พี่สะใภ้เก้า ท่านไม่รู้หรอก เจ้าตัวน้อยนี้ชอบท่านมาก พอท่านไม่อยู่ มันก็วิ่งขึ้นเขาไป ข้าตั้งใจจะห้ามมัน แต่ต่อมาพี่ห้าบอกข้าว่าข้าวปั้นน้อยชอบไปเล่นบนภูเขา ตกกลางคืนถึงจะกลับมาเอง”นางเพิ่งจะเอ่ยจบ ก็เห็นก้อนกลม ๆ สีขาวด าวิ่งกลับมาที่ประตูใหญ่
ข้าวปั้นน้อยวิ่งตรงไปหาเฮ่อจือหร่าน กอดข้อเท้าของนางไว้แน่นแล้วออดอ้อนต่อหน้าทุกคนเฮ่อจือหร่านอุ้มมันขึ้นมาด้วยความเอ็นดู“ข้าวปั้นน้อย วันนี้เจ้าไปเที่ยวเล่นที่ไหนมา”“อือ…อือ ๆ …” ข้าวปั้นน้อยซุกไซ้อยู่ในอ้อมกอดของเฮ่อจือหร่าน พลางส่งเสียงอย่างสบายอารมณ์เฮ่อจือหร่านรู้ว่าเจ้าตัวน้อยก าลังออดอ้อนนาง จึงอุ้มมันไว้แล้วโยกเบา ๆไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจ้าตัวน้อยเหนื่อยเกินไปหรือไม่ โยกไปไม่กี่ที่มันก็หลับไปเสียแล้วเฮ่อจือหร่านจึงอุ้มมันเข้าไปในห้องของฮูหยินผู้เฒ่าด้วยกันพี่สะใภ้คนอื่นได้ยินเสียงก็พากันรีบมาดูเมื่อทุกคนอยู่พร้อมหน้า เฮ่อจือหร่านจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้พวกเขาฟังอย่างละเอียดส่วนในลานบ้าน โม่ชูหานตกตะลึงทันทีที่เปิดม่าน“น้องเก้า พวกเจ้าซื้อของมามากมายขนาดนี้เชียวหรือ”“พี่แปด ของพวกนี้ส่วนใหญ่ซื้อมาจากชาวต่างช
