สิ่งของเหล่านี้สามารถน าไปแปรเปลี่ยนเป็นเครื่องประดับที่สวยงามได้หลากหลายเฮ่อจือหร่านต่อรองราคากับเฮนรี่สักพัก และตกลงซื้ออัญมณีเหล่านี้ในราคาแปดร้อยต าลึงเฮนรี่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเฮ่อจือหร่านจะมีเงินมากมายขนาดนี้เขาจึงพยายามเสนอขายกระจกและกล้องส่องทางไกลด้วย“แม่นางเฮ่อจือหร่าน นี่คือสิ่งที่มีค่าที่สุดของข้า ท่านไม่สนใจจะพิจารณาดูหน่อยหรือ?”เฮ่อจือหร่านปฏิเสธทันที่ “ข้าไม่สนใจของพวกนี้”เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายปฏิเสธจริง ๆ เฮนรี่จึงไม่พยายามขายต่ออีกขณะเดียวกัน เขาก็ตัดสินว่าเฮ่อจือหร่านเป็นคนบ้านนอกที่ไม่รู้จักของดีเฮ่อจือหร่านไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร นางส่งกล่องอัญมณีให้โม่จิ่วเยี่ย แล้วเรียกเฮนรี่ไปสอบถามราคากระจกและสิ่งของอื่น ๆในที่สุดนางก็ซื้อกระจกจ านวนหนึ่ง ผ้าพลาสติก มันฝรั่ง มันเทศและเมล็ดพืชบางชนิดจากเฮนรี่ โดยจ่ายเงินไปอีกหนึ่งร้อยห้าสิบต าลึง
ถึงจะบอกว่าซื้อมาเพียงเล็กน้อย แต่ดูแล้วก็เหมือนเป็นของกองใหญ่ถ้าขนไปด้วยเกวียนวัวคงต้องบรรทุกจนเต็มห้าเล่มเลยทีเดียวเฮนรี่ถามด้วยความห่วงใย “แม่นางเฮ่อจือหร่าน ท่านคิดจะขนของพวกนี้ไปอย่างไร”“ข้าคิดไว้แล้ว ข้าตั้งใจจะไปเช่าคลังสินค้าแถวท่าเรือไว้ พอเรือของท่านซ่อมเสร็จและเทียบท่า ก็ค่อยขนของพวกนี้ไปที่คลัง”พอเฮ่อจือหร่านพูดจบ ทุกคนก็รู้สึกว่าเรือสินค้าเหมือนจะขยับจังหวะเดียวกันนั้นสหายของเฮนรี่ก็วิ่งมาด้วยความตื่นเต้น “เฮนรี่! อาจารย
