นที่ควรได้รับเท่านั้น” เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่ท าอะไรอย่างเคร่งครัด
ครั้งนี้แม้ไม่ต้องให้เฮ่อจือหร่านช่วยแปล เฮนรี่ก็เข้าใจความหมายของหูชงแล้วเขาจึงน าแท่งเงินอีกแท่งกลับไปวางที่เดิมหูชงได้รับค่าจ้างแล้ว แต่ไม่ได้รีบจากไปทันที่ในที่สุดเขาก็ได้พบคนคุ้นเคยที่สามารถพูดคุยได้ วันนี้เขาได้เงินมาจึงเกิดความคิดอยากจะเลี้ยงอาหารเฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยไม่รู้ความตั้งใจของหูชง ต่างคิดว่าอีกฝ่ายคงจะไปพร้อมกับพวกเขาแต่สิ่งที่ทั้งสองคนต้องท าตอนนี้คือเช่าคลังสินค้าที่ท่าเรือส าหรับท่าเรือแห่งนี้หูชงค่อนข้างคุ้นเคยดีด้วยความช่วยเหลือของเขา ทั้งคู่จึงเช่าคลังสินค้าขนาดกลางได้อย่างรวดเร็วในราคาหนึ่งต าลึงต่อสามวันจากนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็จ้างคนงานที่ท่าเรือมาช่วยขนสินค้าที่เฮ่อจือหร่านซื้อมาไปเก็บหูชงตั้งใจจะเชิญสองสามีภรรยาไปทานอาหาร แต่เมื่อเห็นว่าพวกเขาซื้อสินค้าจากชาวต่างชาติมามากมาย ทั้งยังไม่รู้ว่าจะขนเสร็จเมื่อไหร่ จึงเห็นว่าวันนี้คงท าตามความตั้งใจของตนเองไม่ได้แล้วหลังเห็นคนงานขนของเข้าออกคลังสินค้าหลายรอบ หูชงก็ขอตัวกลับ
“คุณชายเก้า ในเมื่อพวกท่านยังมีธุระที่ต้องจัดการ ข้าก็จะไม่ขอรบกวนแล้ว วันหลังถ้ามีเวลา พวกเราค่อยนัดแนะกันไปดื่มสุราเถอะ”โม่จิ่วเยี่ยประสานมือค านับ “ข้าอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านซีหลิ่ง ทางตะวันตกของเมืองอวิ่น ถ้าพี่หูมีธุระอะไร ก็สามารถไปหาข้าที่นั่นได้”หูชงรับค าแล้วขอตัว
