ิง ที่นี่ไม่มีพื้นที่ท ากิน บ้านเรือนของชาวบ้านสร้างอยู่รอบนอกชายหาดรั้วบ้านทุกหลังแขวนอวนเต็มไปหมด ในลานบ้านไม่มีสวนผักแต่มีไม้พายและถังไม้วางอยู่ระเกะระกะจากสิ่งที่เห็นนี้ ดูท่าว่าชาวบ้านในหมู่บ้านชาวประมงไม่ได้ท าการเกษตร แต่พึ่งพาของจากทะเลในการด ารงชีวิตเกวียนลาค่อย ๆ เคลื่อนสู่หมู่บ้าน เจอชายคนหนึ่งก าลังแบกของอยู่ โม่จิ่วเยี่ยจึงถามอย่างสุภาพว่า “ขอถามท่านสักหน่อย ที่นี่คือหมู่บ้านชาวประมงใช่หรือไม่”ชายคนนั้นมองโม่จิ่วเยี่ยก่อน ตามด้วยจ้องมองเฮนรี่ผู้มีผมสีทองตาสีฟ้าสักพัก ก่อนตอบว่า
“ที่นี่คือหมู่บ้านชาวประมง พวกเจ้ามาตามหาใคร”โม่จิ่วเยี่ยถามต่อ “ที่นี่มีช่างซ่อมเรือหรือไม่”“ช่างซ่อมเรือหรือ? พวกเราชาวประมงในหมู่บ้านนี้ส่วนใหญ่ก็ซ่อมเรือเป็นกันทั้งนั้น”ชายคนนั้นรู้สึกว่าค าถามนี้น่าขบขัน บรรพบุรุษของพวกเขาด ารงชีพด้วยการจับปลามาหลายชั่วอายุคน ตั้งแต่เด็ก ๆ ก็คุ้นเคยกับการดูแลเรือของครอบครัว แล้วพวกเขาจะซ่อมเรือไม่เป็นได้อย่างไรโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้สนใจท่าทีของชายคนนั้นเขาชี้ไปทางเฮนรีซึ่งอยู่ข้าง ๆ และกล่าวว่า “ชาวต่างชาติผู้นี้เรือเสียหาย เขาอยากหาคนช่วยซ่อม แน่นอนว่าเขาจะจ่ายค่าตอบแทนให้ตามสมควร”เมื่อชายคนนั้นได้ยินว่าซ่อมเรือแล้วจะได้ค่าตอบแทน ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปทันที่เขาวางไม้คานที่แบกอยู่บนบ่าลง“ข้าซ่อมได้ เรืออยู่ที่ใด”เฮ่อจือหร่านรู้ว่าถึงเวลาที่นางต้องออกโรงแล้วนางใ
