ืองมองตะกร้าไม้ไผ่ที่ชายคนนั้นแบกอยู่เพียงครู่เดียว ก็อดกลืนน ้าลายหลายๆ ครั้งไม่ได้ที่แท้ก็เป็นกุ้งมังกรตัวใหญ่ไม่เพียงมีกุ้งมังกรตัวโต แต่เขายังมีกั้งด้วย สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของโปรดที่นางชอบกินในชาติก่อน
น่าเสียดายที่ในชาติก่อนนางเป็นเพียงแพทย์ทหารตัวเล็ก ๆ ต้องพึ่งพาเงินช่วยเหลือในการใช้ชีวิต จึงไม่อาจกินอาหารทะเลได้ตามใจชอบพอทะลุมิติมาที่นี่ นางก็มีเงินใช้จ่ายอย่างอิสระ แต่เพราะสิ่งเหล่านี้ที่ไม่อาจหาที่มาได้ นางก็ไม่กล้าซื้อมาโดยไม่ทันระวังตอนนี้เป็นโอกาสที่ดี คืนนี้นางจะได้สัมผัสกับอิสรภาพในการกินอาหารทะเลอย่างแท้จริงแล้ว“พี่ชายท่านนี้ อาหารทะเลที่ท่านเลือกมาทั้งหมดตั้งใจจะน าไปขายใช่หรือไม่”ชายร่างใหญ่ไม่ได้สังเกตสีหน้าน ้าลายไหลของเฮ่อจือหร่าน“ของพวกนี้ไม่มีราคาหรอก ข้ารู้สึกเสียดายที่จะเอาไปทิ้ง เลยตั้งใจจะลองน าไปขายถูก ๆ ในเมือง”ขายในราคาถูก ๆ ?ถูกแค่ไหน?“พี่ชาย อาหารทะเลพวกนี้ท่านตั้งใจจะขายราคาเท่าไหร่”ชายร่างใหญ่หยิบกุ้งมังกรตัวใหญ่ที่ยังเป็น ๆ อยู่ขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ “กุ้งยักษ์ตัวนี้ไม่ว่าจะตัวใหญ่หรือเล็ก ราคาตัวละยี่สิบเหวิน”จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ตะกร้าไม้ไผ่และพูดว่า “ส่วนกั้งพวกนี้ ราคาชั่งละสามเหวิน”
เพื่อไม่ให้คนอื่นคิดว่าตัวเองเป็นคนนอก เฮ่อจือหร่านจึงไม่ได้แสดงท่าทางผิดปกติใด ๆ หลังได้ยินชื่อเรียกที่แตกต่างจากชาติก่อนโดยเฉพาะกุ้งมังกร ค าว่า “มังกร” ในยุคนี้ถื
