หลังจากลงหลักปักฐานได้ในที่สุด ทุกคนก็เริ่มท างานอย่างกระตือรือร้นมากกว่าแต่ก่อน บรรยากาศในลานบ้านเต็มไปด้วยความสงบสุขเฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยเห็นเช่นนั้นก็เข้าร่วมด้วยหลังทานอาหารเช้า พี่แปดก็เรียกเหลียงห่าวและคนอื่น ๆ เตรียมตัวขึ้นไปบนภูเขาโม่จิ่วเยี่ยอยากตามไปพร้อมกับพวกเขา แต่น่าเสียดายที่เฮ่อจือหร่านนัดแนะกับเฮนรี่ว่าวันนี้เพื่อช่วยหาช่างซ่อมเรือให้ เขาไม่อาจปล่อยให้ภรรยาออกไปเพียงล าพัง ความคิดนั้นจึงต้องล้มเลิกไปเวลาที่ตกลงกันไว้กับเฮนรี่ไม่ได้เช้ามากนัก ทั้งสองออกเดินทางด้วยเกวียนลาหลังยามเฉินพอมาถึงกลางถนนใหญ่ในหมู่บ้าน ก็เห็นจ้าวเจ๋อชวนก าลังเดินไปทางเข้าหมู่บ้านเช่นกันโม่จิ่วเยี่ยมีความประทับใจอันดีต่อจ้าวเจ๋อชวน จึงเอ่ยทักทายก่อน“บัณฑิตจ้าว เจ้าก าลังจะเข้าเมืองหรือ”จ้าวเจ๋อชวนเห็นว่าเป็นโม่จิ่วเยี่ยก็ยิ้มออกมาทันที่
“ที่แท้ก็เป็นพี่จิ่วสกุลโม่นี่เอง ท่านอย่าเรียกข้าว่าบัณฑิตเลย ฟังแล้วชวนให้รู้สึกอึดอัดนิดหน่อย ท่านเรียกข้าเหมือนคนในหมู่บ้านก็พอ”เมื่อวานตอนไปส านักศึกษา เขาได้ถามอาจารย์เป็นพิเศษว่าเคยได้ยินเกี่ยวกับขุนนางแซ่โม่จากราชส านักหรือไม่แซ่โม่นั้นหาได้ยากในราชวงศ์ต้าซุ่น พอได้ยินแซ่นี้ อาจารย์ก็นึกถึงสกุลโม่ที่จวนฮู่กั๋วกงแห่งเมืองหลวงทันที่หลังจากพูดคุยกับอาจารย์ จ้าวเจ๋อชวนถึงได้รู้ว่าคนสกุลโม่ถูกเนรเทศมาที่ซีเป่ยแล้วเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ตรงกับโม่เหล่าจิ่วท
