ที่นางก าลังครุ่นคิด เมิ่งไห่หนิงก็หันกลับมาแล้ว“พี่โม่จิ่ว พี่สะใภ้ ในเมื่อพวกเขาสามารถจัดหาบ้านให้ได้สามหลัง ไม่สู้พวกท่านไปดูเสียตอนนี้เลย ถ้าเห็นว่าเหมาะสมก็ย้ายเข้าไปคืนนี้เถอะ จะได้ไม่ต้องทนนอนกลางแจ้งจนร่างกายเย็น”โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านก็คิดเช่นนี้“ตกลง” โม่จิ่วเยี่ยพูดจบก็เดินไปหาหัวหน้าตระกูลทั้งสอง“หัวหน้าตระกูลทั้งสอง ไม่ทราบว่าตอนนี้จะพาพวกเราไปดูบ้านพวกนั้นได้หรือไม่?”หัวหน้าตระกูลตอบพร้อมกันว่า “ไม่มีปัญหา คุณชายอยากดูเมื่อไหร่ก็ได้”
เมื่อเมิ่งไห่หนิงมาจัดการเรื่องส าคัญของที่นี่ได้ส าเร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปมากแล้ว เขาจึงสั่งให้คนพา ผู้ใหญ่บ้านชุยออกจากหมู่บ้านซีหลิ่งไปพร้อมกันโม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านไปส่งเขากับพวกเจ้าหน้าที่ที่ทางเข้าหมู่บ้าน แล้วจึงเดินกลับมาหาหัวหน้าตระกูลทั้งสองพอกลับมาถึง นอกจากคนตระกูลชุยที่ถูกเจ้าหน้าที่ไล่กลับบ้านแล้ว คนจากอีกสองตระกูลยังคงรออยู่ที่นั่นหัวหน้าตระกูลมีท่าทีสุภาพมากต่อโม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านผู้เฒ่าจ้าวเดินเข้ามาถามก่อน “ไม่ทราบว่าจะให้พวกเราเรียกคุณชายว่าอะไร”โม่จิ่วเยี่ยตอบอย่างสุภาพเช่นกันว่า “ผู้เฒ่าจ้าว ข้าแซ่โม่ เป็นลูกชายคนที่เก้าของบ้าน ท่านเรียกข้าว่าโม่เหล่าจิ่วก็พอ”จากนั้นเขาก็แนะน าเฮ่อจือหร่านให้พวกเขารู้จัก เพราะในอนาคตทุกคนจะกลายเป็นเพื่อนบ้าน การท าความรู้จักกันไว้จึงเป็นสิ่งจ าเป็นหัวหน้าตระกูลทั้งสองเป็
