บมันมากเลย”ได้ยินเฮ่อจือหร่านพูดเช่นนั้น สีหน้าของเมิ่งไห่หนิงก็ยังไม่ได้ดูสดใสขึ้นนัก“พี่สะใภ้รู้หรือไม่ว่ามันคืออะไร?”
เฮ่อจือหร่านเลิกคิ้ว “มันคือตัวกินเหล็กอย่างไรเล่า!”“พี่สะใภ้ ในต าราบันทึกไว้ว่าฟันของตัวกินเหล็กคมมาก ตอนนี้ท่านอาจเห็นว่ามันน่ารัก แต่เมื่อมันโตขึ้นก็อาจไปท าร้ายคนได้นะ”ไม่ใช่ว่าเรื่องนิสัยของหมีแพนด้าเฮ่อจือหร่านจะไม่รู้อะไรเลยสัตว์ก็เหมือนคน พวกมันต่างมีความรู้สึก ถ้าดีกับมันและคอยชี้แนะสิ่งที่ดีให้ตั้งแต่เล็ก ทุกอย่างก็ไม่ตายตัวเฮ่อจือหร่านรู้ดีว่าเมิ่งไห่หนิงพูดแบบนี้ก็เพราะหวังดีกับนาง จึงก าลังคิดว่าควรจะตอบอีกฝ่ายกลับไปอย่างไรตอนนั้นเองที่โม่จิ่วเยี่ยเอ่ยปากขึ้น“น้องชายเมิ่งวางใจได้ พวกเราพี่น้องอยู่ตรงนี้ เจ้าตัวเล็กนั่นคงไม่ก่อเรื่องอะไรหรอก”เมิ่งไห่หนิงก็เป็นคนฝึกวิทยายุทธเหมือนกัน แม้ว่าวรยุทธ์ของเขาจะไม่แข็งแกร่งเทียบเท่าพี่น้องสกุลโม่ แต่ถ้าคิดให้ดี หากเขาจัดการกับตัวกินเหล็กโตเต็มวัยตัวหนึ่งได้ก็คงไม่ใช่ปัญหายิ่งไปกว่านั้น ในสกุลโม่ก็มีคนที่วรยุทธ์สูงส่งถึงสามคน จึงไม่จ าเป็นต้องกังวลเรื่องพวกนี้“เป็นข้าคิดมากไปเอง”ขณะที่เอ่ยเขาก็ยื่นมือออกไป ตั้งใจจะลูบหัวเจ้าตัวน้อยน่ารัก
ใครจะรู้ว่า ข้าวปั้นน้อยเหมือนเข้าใจค าพูดเมื่อครู่ของเมิ่งไห่หนิงพอเห็นเขายื่นมือมามันก็อ้าปากงับเข้าทันที่เฮ่อจือหร่านเห็นท่าไม่ดีจึงรีบคว้าตัวมันพลางถอยหลังไปหลายก้าวอย่าง
