ู่แล้วตอนนี้ยังสามารถพบบุตรชายสองคนที่ยังมีชีวิตอยู่ นับว่าเป็นความเมตตาจากสวรรค์จริง ๆเมิ่งไห่หนิงชื่นชมวีรกรรมอันกล้าหาญของบุรุษสกุลโม่มาโดยตลอด ดังนั้นเขาจึงค านับต่อโม่ชูหานและโม่จงหยวน เอ่ยเรียกทั้งสองคนว่าพี่ห้าและพี่แปดตามโม่จิ่วเยี่ยขณะเดียวกันเขาก็เปลี่ยนค าเรียกโม่จิ่วเยี่ยเป็นพี่เก้า
เขากวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบ ๆ อย่างละเอียด หากไม่ใช่เพราะบ้านที่พังเหล่านี้ท าให้ดูยากจนเกินไป เมื่อมองเพียงเรื่องต าแหน่งที่ตั้ง สถานที่ตรงนี้ก็ถือว่าเป็นที่ที่ดีทีเดียวเพื่อเข้าใจสถานการณ์ของที่นี่เพิ่มเติม เมิ่งไห่หนิงจึงเรียกเจ้าหน้าที่คนหนึ่งมา“บ้านเรือนเหล่านี้เป็นของใคร?”หม่าจวิ้นซานเป็นคนที่ก้าวออกมารายงาน เขาค่อนข้างคุ้นเคยกับเรื่องนี้พอสมควร“เรียนใต้เท้า บ้านเรือนเหล่านี้ล้วนเป็นเรือนเก่าของชาวบ้านซีหลิ่ง ได้ยินมาว่าเป็นที่อยู่อาศัยของบรรพชนพวกเขา เนื่องจากพวกชนเผ่าหมานอี๋มักจะมารบกวนเป็นครั้งคราว ชาวบ้านจึงย้ายไปอยู่กลางหมู่บ้านเพื่อความปลอดภัยมากขึ้น ตระกูลใหญ่หลายตระกูลก็ตัดสินใจย้ายไปอยู่ใจกลางหมู่บ้าน ท าให้บ้านเรือนแถวนี้ค่อย ๆ ว่างลง อีกทั้งยังขาดการซ่อมแซมเป็นเวลานานจึงมีสภาพเช่นนี้”หลังจากฟังค าบอกเล่าของหม่าจวิ้นซาน เมิ่งไห่หนิงก็ปวดขมับอีกครั้ง“พี่ชายทั้งหลาย ที่นี่มีท าเลที่ดีจริง ๆ แต่หากพวกหมานอี๋บุกมารบกวนก็จะเป็นเรื่องยุ่งยากมาก ไม่สู้…”โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าเมิ่งไห่หนิง
