นายอ าเภอชุยมากขึ้น“พี่โม่ บ้านหลังนี้จะอยู่อาศัยได้อย่างไร พวกท่านไปพักอยู่ที่ว่าการกับข้าชั่วคราวสักคืนก่อนดีกว่า แล้วพรุ่งนี้ข้าจะจัดหาที่พักใหม่ให้พวกท่าน”เดิมทีเขาตกลงกับโม่จิ่วเยี่ยไว้แล้วว่าจะให้พวกเขาอยู่ในหมู่บ้านซีหลิ่งต่อ แม้จะมีการกลั่นแกล้งรังแกจากคนตระกูลชุย แต่เขาเชื่อว่าหากตนเป็นฝ่ายออกหน้าเอง เรื่องนี้ก็จะสามารถแก้ไขได้อย่างราบรื่นแต่ไม่คิดเลยว่าบ้านเรือนในหมู่บ้านซีหลิ่งที่จัดสรรให้พวกเขาจะเป็นแบบนี้ส่วยที่เอียง ๆ เอน ๆ ยังถือว่าดี แต่ส่วนใหญ่ผุพังไปแล้ว…โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านตัดสินใจดีแล้ว จึงไม่คิดจะเปลี่ยนความตั้งใจ
“ข้าคิดว่าที่นี่ก็ไม่เลวนัก ปีหน้าพอถึงฤดูใบไม้ผลิ เราจะซื้อที่นี่แล้วซ่อมแซมให้ดี ถึงตอนนั้นหากน้องชายเมิ่งมาเยี่ยมเยียนอีกครั้งก็จะไม่เห็นสภาพเช่นนี้แล้ว”เมิ่งไห่หนิงส่ายหัวอย่างจนปัญญา เขามองออกว่าพี่โม่ยืนกรานจะอยู่ที่นี่ เขาเองก็ไม่สะดวกใจที่จะเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายมากเกินไปโม่จิ่วเยี่ยแนะน าเมิ่งไห่หนิงให้คนในครอบครัวรู้จักอย่างเป็นทางการ และเล่าเรื่องการรู้จักกันระหว่างพวกเขาคร่าว ๆคนสกุลโม่ได้ยินว่าเมิ่งไห่หนิงถูกส่งให้มาเป็นนายอ าเภอที่เมืองอวิ่นโดยเฉพาะ ก็ยิ่งมีความประทับใจในตัวเขามากขึ้นเมิ่งไห่หนิงเพิ่งได้รู้ข่าวว่าโม่ชูหานกับโม่จงหยวนยังมีชีวิตอยู่เขาจึงรู้สึกดีใจแทนคนสกุลโม่ด้วยความจริงใจคนสกุลโม่ถูกเนรเทศมาทั้งตระกูลก็น่าสงสารมากพออย
