ญ่ได้เมื่อพิจารณาปัจจัยเหล่านี้แล้ว หมู่บ้านนี้จึงเป็นสถานที่ที่เหมาะส าหรับการใช้ชีวิตของพวกเขาตอนนี้เมิ่งไห่หนิงก็มาเป็นนายอ าเภอที่เมืองอวิ่นแล้ว วันแรกเขายังจัดการกับรองนายอ าเภอชุยได้อีก เรื่องนี้คงจะท าให้ตระกูลชุยรู้ว่าที่พึ่งพิงของตนไม่มีแล้ว อีกฝ่ายคงต้องท าตัวสงบเสงี่ยมขึ้นโม่จิ่วเยี่ยเองก็ชอบหมู่บ้านซีหลิ่งเพราะอยู่ห่างไกล อีกทั้งยังมีภูเขาและแม่น ้า เพียงสร้างบ้านสักหลังให้ดีในฤดูใบไม้ผลิของปีหน้าคนในบ้านก็สามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขอยู่ที่นั่นได้หลังทั้งคู่มีความเห็นและปรึกษากันแล้ว โม่จิ่วเยี่ยจึงตอบค าถามของเมิ่งไห่หนิง
“น้องชายเมิ่ง ข้ากับพี่สะใภ้ของเจ้าคิดว่าหมู่บ้านซีหลิ่งก็ไม่เลวไม่จ าเป็นต้องจัดสรรที่อยู่ใหม่แล้ว”เมิ่งไห่หนิงเห็นท่าทางจริงใจและไม่มีทีท่าว่าจะเกรงใจ จึงลุกขึ้นพูดว่า“หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะไปที่นั่นด้วยกันกับพี่โม่และพี่สะใภ้สักหน่อย ดูว่าสภาพแวดล้อมเป็นอย่างไร”ความจริงแล้วโม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านต่างก็รู้ดีว่า การที่เมิ่งไห่หนิงไปกับพวกเขาด้วยตัวเองนั้นไม่ได้เป็นเพียงการไปดูสภาพแวดล้อมของหมู่บ้านซีหลิ่งอีกฝ่ายคงตั้งใจจะช่วยแสดงอ านาจ ให้ชาวบ้านในหมู่บ้านทั้งหมดรู้ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับท่านนายอ าเภอ ต่อไปหากคิดจะสร้างความล าบากหรือกลั่นแกล้งก็ต้องคิดให้ดีเสียก่อนดังนั้นทั้งสองคนจึงไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใดแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้กลัวว่าชาวบ้
