ไม่จ าเป็นต้องคิดให้มากก็รู้ได้ชัดเจนแล้วว่าคนทั้งสองต้องมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับนายอ าเภอคนใหม่ ไม่เช่นนั้นภายในศาลแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ที่ใครก็สามารถนั่งได้รองนายอ าเภอชุยรู้สึกขนลุกซู่ทันที่ รู้ดีว่าเมื่อวานนี้ตนเองเตะตะปูเข้าให้แล้วตอนนี้ยังดูเหมือนว่าการที่ตนเองถูกนายอ าเภอปฏิบัติเช่นนี้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะต้องการแก้แค้นให้คนทั้งสองรองนายอ าเภอชุยคิดว่าตนเองรู้สาเหตุที่นายอ าเภอท าเช่นนี้กับตนดูท่าว่าหากเขาต้องการคลี่คลายวิกฤตที่ก าลังเผชิญอยู่ตอนนี้ ก็ต้องเอาใจสองคนนี้เท่านั้นรองนายอ าเภอชุยพยายามคลานอย่างยากล าบากมาอยู่หน้าโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่าน เขาฝืนยิ้มออกมาอย่างเจ็บปวดยิ่งกว่าร้องไห้“ท่านทั้งสอง เมื่อวานเป็นข้าเผอเรอไปชั่วขณะ จัดสรรที่อยู่ให้พวกท่านผิดพลาด ข้าจะสั่งให้คนช่วยหาหมู่บ้านที่ดีกว่าให้พวกท่านเดี๋ยวนี้เลย”โม่จิ่วเยี่ยหัวเราะ “หึ ๆ …นั่นก็ต้องดูว่าท่านรองนายอ าเภอชุยจะมีชีวิตรอดไปจัดสรรหมู่บ้านใหม่ให้พวกเราหรือไม่”
“เจ้า…” รองนายอ าเภอชุยที่เคยหยิ่งผยองมานาน ไม่เคยถูกใครเยาะเย้ยถากถางเช่นนี้มาก่อน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดประโยคต่อไป เมิ่งไห่หนิงก็หยิบไม้ขึ้นมาตบลงบนโต๊ะอย่างแรง“ชุยเหวิน! เจ้าบังอาจนัก! ไม่มีใครอนุญาตให้เจ้าพูดคุยกับผู้อื่นในศาลโดยที่ข้ายังไม่ได้สั่ง”ชุยเหวินยังคงหวาดกลัวค าพูดของโม่จิ่วเยี่ยเมื่อครู่ หลังเห็นท่าทีของนายอ
