าเภอ เขาก็ตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่มีอะไรเป็นผลดีกับตัวเองเลยช่วงล่างของเขาได้รับบาดเจ็บ แค่ขยับเล็กน้อยก็เจ็บปวดทรมานเมื่อครู่ตอนที่คลานเข้ามาจากด้านนอกศาล ชุยเหวินก็เจ็บจนเหงื่อท่วมตัวไปหมดแล้ว แม้จะเป็นเช่นนั้นเขาก็ยังฝืนความเจ็บปวดคุกเข่าไปทางเมิ่งไห่หนิง“ท่านนายอ าเภอ ข้าน้อยรับใช้ชาวเมืองอวิ่นอย่างทุ่มเทมาหลายปี แม้จะไม่มีความดีความชอบ แต่ก็เหนื่อยยาก ขอท่านโปรดเมตตาด้วย…”พูดไปพูดมา ชุยเหวินถึงกับร้องไห้ออกมาต่อหน้าทุกคนหากเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องราวมาก่อน คงคิดว่าเขาถูกคนใส่ร้ายอย่างแน่นอน
เมิ่งไห่หนิงเห็นฉากนี้มามากแล้วจึงไม่รู้สึกสงสารเขาแม้แต่น้อยเขาฟาดไม้เคาะโต๊ะอีกครั้ง“ชุยเหวิน เจ้าใช้อ านาจหน้าที่ในเมืองอวิ่นข่มเหงผู้ชายรังแกผู้หญิง ท าเรื่องชั่วช้ามากมาย เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าเจ้ามีความผิด?”ชุยเหวินเงยหน้าขึ้น กล่าวด้วยน ้าตานองหน้า “ใต้เท้า ข้าน้อยถูกใส่ร้าย ข้าน้อยไม่เคยท าเรื่องเช่นนี้มาก่อน ขอท่านโปรดพิจารณาด้วยเถอะ”เมิ่งไห่หนิงรู้ดีว่าคนอย่างชุยเหวิน ถ้าไม่ให้เขาลิ้มรสความทุกข์ทรมานบ้างก็คงจะดื้อดึงปากแข็งต่อไปเรื่อย ๆเขามองไปทางเจ้าหน้าที่สองแล้วสั่งว่า “เจ้าหน้าที่ เอาตัวชุยเหวินไปลงโทษ โบยยี่สิบไม้”“ใต้เท้า! ข้าน้อยถูกใส่ร้าย….ใต้เท้า!…” เมื่อได้ยินว่าตนเองจะถูกโบยยี่สิบไม้ ชุยเหวินก็ตกใจจนพูดไม่เป็นภาษา พูดอะไรไม่ออกเลยสักประโยคพวกเจ้าหน้าที่ไม่
