รอช้า เข้ามาลากตัวชุยเหวินออกไปนอกศาลทันที่ชุยเหวินยังคงพยายามอ้อนวอนสุดชีวิต “ใต้เท้า! ข้าน้อยก าลังบาดเจ็บ ไม่อาจถูกโบยได้…”
หากเป็นเมื่อก่อนเวลามีนักโทษขอร้อง เจ้าหน้าที่มักจะหยุดไปชั่วครู่เพื่อดูท่าทีของนายอ าเภอแต่วันนี้พวกเขามั่นใจว่านายอ าเภอคนใหม่ตัดสินใจลงโทษรองนายอ าเภอชุยแน่นอนแล้ว ไม่มีทางผ่อนปรนให้อีกดังนั้นเจ้าหน้าที่จึงไม่มีความคิดที่จะหยุดรอแต่อย่างใด พวกเขาลากตัวชุยเหวินออกไปนอกศาล แล้วโบยเขาอย่างหนักยี่สิบไม้ต่อหน้าชาวบ้านที่มามุงดูไม้ใหญ่ตีลงบนเนื้อของเขาอย่างรุนแรง เสียงกรีดร้องโหยหวนดังไม่ขาดสายส่วนภายในศาล เมิ่งไห่หนิงก็ไม่ได้อยู่นิ่ง เขาสั่งให้คนไปเชิญชาวบ้านที่เพิ่งร้องเรียนชุยเหวินเข้ามาชาวบ้านทั้งหลายต่างคุกเข่าลงด้านข้างของศาลชุยเหวินที่ถูกทุบตีจนเละเทะราวกับโคลนถูกเจ้าหน้าที่ลากตัวกลับมา โยนลงกลางศาลอย่างหยาบคายเมิ่งไห่หนิงเคาะไม้อีกครั้ง“ชุยเหวิน เจ้าจะพูดเองหรือจะให้ข้าบอกให้ชาวบ้านเหล่านี้พูดทีละคน?”ชุยเหวินเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีชาวบ้านหลายคนปรากฏตัวขึ้นในศาล
เมื่อมองอย่างละเอียด เขาเหมือนจะจ าผู้คนเหล่านี้ได้บ้างมีคนที่เขาแย่งบุตรสาวมา คนที่เขายึดร้านของอีกฝ่ายมาเป็นของตัวเอง และอื่น ๆ อีก…ชุยเหวินถึงกับตะลึงงันคนเหล่านี้เคยโกรธแต่ไม่กล้าพูดกับตัวเอง แต่พอนายอ าเภอคนใหม่มาถึงพวกเขาก็รีบมาฟ้องร้องเขาอย่างใจร้อนเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ชุยเหวินก็มองพวกชาวบ้า
