นด้วยสายตาอาฆาตแค้นราวกับก าลังข่มขู่พวกเขาว่าถ้าพวกเขากล้าพูดเหลวไหล ระวังเขาจะมาเอาคืนในภายหลังเดิมทีชาวบ้านก็กลัวชุยเหวินอยู่แล้ว แม้วันนี้จะมีท่านนายอ าเภอเป็นที่พึ่ง แต่เมื่อเห็นสายตาแบบนั้นของเขา ร่างกายก็ยังสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัวชุยเหวินหันหลังให้เมิ่งไห่หนิง เขาจึงไม่ทันสังเกตเห็นสายตาที่ชุยเหวินจ้องมองชาวบ้านอย่างไรก็ตาม การกระท าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของชุยเหวินก็ไม่รอดพ้นสายตาของโม่จิ่วเยี่ย“ชุยเหวิน ท่านมองชาวบ้านพวกนั้นด้วยเหตุใด?”เมิ่งไห่หนิงได้ยินดังนั้นจึงตบไม้อย่างแรงอีกครั้ง
“ชุยเหวิน! ข้าอยู่ตรงนี้ แต่เจ้ายังกล้าข่มขู่ชาวบ้านอีกหรือ?”เสียงนั้นท าให้ชุยเหวินตกใจจนตัวสั่นเขาพยายามขยับตัวอย่างยากล าบากเพื่อจะค านับเมิ่งไห่หนิง แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาไม่เพียงบาดเจ็บที่ช่วงล่าง แต่แผ่นหลังก็โดนตีด้วยไม้ใหญ่ถึงยี่สิบไม้ ตอนนี้เขาจึงไม่ต่างอะไรกับคนป่วยที่เป็นอัมพาตท่อนล่างเลยกระนั้นชุยเหวินก็ยังคงนอนราบกับพื้น พยายามค านับเมิ่งไห่หนิงสุดก าลัง“ใต้เท้า ข้าน้อยถูกใส่ร้าย ข้าน้อยไม่ได้พูดอะไรสักค า แล้วจะไปข่มขู่ชาวบ้านพวกนั้นได้อย่างไร?”“หึ! ปากดีนักนะ ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะสารภาพเองหรือให้ชาวบ้านที่ได้รับความเดือดร้อนเหล่านี้เป็นคนพูด?”แม้ชุยเหวินจะตกต ่าแต่ก็ยังเป็นถึงรองนายอ าเภอ เขาเข้าใจเรื่องการสอบสวนคดีเป็นอย่างดีหากเขาสารภาพก็จะเป็นการยอมรับความผิดและยากจะกลับค าด
