ังนั้นเขาจึงกัดฟันตัดสินใจว่าจะไม่ยอมสารภาพเด็ดขาด“ใต้เท้า ข้าน้อยท างานเพื่อประชาชนด้วยใจจริง ไม่มีอะไรจะต้องสารภาพทั้งนั้น”
เมิ่งไห่หนิงหัวเราะเยาะในใจ ถึงขนาดนี้แล้วเขายังจะดื้อด้านอีกหรือ เช่นนั้นเขาจะให้อีกฝ่ายได้เห็นว่าอะไรจะแข็งกว่าระหว่างปากของชุยเหวินกับอ านาจของเขาเขามองไปยังชาวบ้านที่คุกเข่าอยู่หลายคน แล้วกล่าวว่า “ชุยเหวินที่เคยท าร้ายพวกท่านอยู่ที่นี่แล้ว จงเล่าความอยุติธรรมที่ได้รับ ข้าจะจัดการให้พวกท่านเอง”ชาวบ้านต่างมองหน้ากันไปมา แล้วทยอยออกมาข้างหน้าเพื่อเล่าถึงการกระท าอันชั่วร้ายของชุยเหวินในตอนแรก ชุยเหวินยังคงพยายามแก้ตัวไม่หยุด จนเมิ่งไห่หนิงสั่งให้คนมาปิดปากเขาไว้ชาวบ้านกลุ่มแรกเล่าความไม่เป็นธรรมที่ตนได้รับจนจบ ก็เปลี่ยนเป็นชาวบ้านกลุ่มที่สองเข้ามาในศาลชาวบ้านที่มามุงดูได้ฟังเรื่องราวของแต่ละคน ก็เริ่มด่าทอชุยเหวินว่าเป็นคนโหดร้ายทารุณโดยไม่รู้ตัวถึงขนาดมีคนวิ่งกลับบ้านไปน าผักและไข่เน่ามา เพราะคิดว่ารอให้เลิกศาลแล้วก็จะปาใส่เจ้าสารเลวคนนี้กระทั่งเมิ่งอันที่คอยจดบันทึกอยู่ข้าง ๆ ถือพู่กันจนมือล้า เมิ่งไห่หนิงจึงสั่งให้หยุดการร้องทุกข์ของชาวบ้าน
แม้ว่าจะยังมีชาวบ้านอีกมากที่ยังไม่ได้เล่าความอยุติธรรมต่อหน้าผู้คน แต่เพียงแค่วันนี้ก็เพียงพอจะท าให้ชุยเหวินต้องตายเป็นร้อยครั้งแล้วเมิ่งไห่หนิงประกาศว่าให้ปลดชุยเหวินจากต าแหน่งรองนายอ าเภอเมืองอวิ่น ส่วนการลงโทษท
