เสียงลมหายใจหนักหน่วง กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นหวานเลี่ยนคล้ายครีม ทำให้รู้สึกพะอืดพะอมจนแทบคลื่นไส้
จางเถี่ยได้สติกลับคืนมา เขาพยายามกลืนน้ำลายที่แห้งผากลงคอ
นับว่าเขาเป็นคนใจแข็งและปรับตัวได้ง่าย
แต่ภาพตรงหน้าก็สร้างความสะเทือนใจจนเกือบจะเกินขีดจำกัดที่มนุษย์จะรับไหวแล้ว
ใบหน้าของเวินหย่าซีดเผือด เธอแตกต่างจากจางเถี่ยผู้มีพลังจิตอันแห้งแล้ง ในการรับรู้ทางจิตของเธอ ภาพเบื้องหน้ากลับแผ่กลิ่นอายของความศักดิ์สิทธิ์และความชั่วร้ายปะปนกันอย่างรุนแรง ความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างสุดขั้วทั้งสองอย่างนี้แทบจะทำให้คนสติแตกได้
เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะสงบสติอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยถามฉู่อัน
“ภาพพระพุทธบุตรแรกประสูติคืออะไร?”
“หมายถึง…สิ่งนี้เหรอ?”
เธอไม่สามารถเข้าใจได้เลย ไม่สามารถเชื่อมโยงภาพซากศพของสตรี เด็กชาย และพระพุทธบุตรแรกประสูติเข้าด้วยกันได้
อย่างหนึ่งคือภาพนรกบนดินอันโหดร้ายทารุณ อีกอย่างหนึ่งคือสัญลักษณ์ที่เปี่ยมไปด้วยความหมายทางศาสนา
สายตาของฉู่อันสงบนิ่ง เขาเดินไปยังข้างกายเด็กชาย สองมือค่อยๆ เปิดส่วนบนของกะโหลกศีรษะเด็กชายออก
“ดูสิ”
“นี่คือของแม่เขา”
เมื่อกะโหลกศีรษะถูกเปิดออก เนื้อเยื่อสมองอัน
