าจึงร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บปวด“โอ๊ย…คิดจะฆ่าข้าหรือ…”เมิ่งไห่หนิงโกรธจัด เดินเข้าไปเตะเขาทันที่ “ใครให้เจ้ากล้าเรียกตัวเองว่าเป็นขุนนางต่อหน้าข้า?”พูดจบเขาก็เข้าไปใกล้ ๆ แล้วกระซิบบอกรองนายอ าเภอชุยว่า“ข่าวดีที่ข้าจะบอกก็คือ เมื่อวานตอนที่ข้าเดินทางผ่านเมืองชิงโจวข้าได้เห็นกับตาว่าเจ้าเมืองหลิวถูกปลดออกจากต าแหน่งแล้วเพราะเรื่องรับสินบน”ได้ยินเช่นนั้น รองนายอ าเภอชุยก็ตกตะลึง เขาไม่สนใจความเจ็บปวดบนร่างกายอีกต่อไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นตกใจมากขึ้นเรื่อย ๆ“เจ้าว่าอะไรนะ เป็นไปไม่ได้! อาเขยของข้าไม่มีทางถูกปลดออกจากต าแหน่ง เจ้าต้องโกหกข้าแน่ ๆ”เมิ่งไห่หนิงไม่สนใจจะอธิบาย เขาเดินมือไพล่หลังเข้าไปในศาล“ห้ามใครช่วยเขาเด็ดขาด ภายในเวลาหนึ่งก้านธูป แม้จะต้องคลานเขาก็ต้องคลานเข้ามาถึงหน้าศาลให้ได้ ไม่เช่นนั้นจะถูกโบย”
พวกเจ้าหน้าที่ต่างก็เป็นคนเห็นแก่ได้ ในตอนนี้สถานการณ์ชัดเจนแล้ว ใครเล่าจะยังช่วยเหลือรองนายอ าเภอชุยอีกหลังจากเมิ่งไห่หนิงจากไป ก็มีเจ้าหน้าที่อีกหลายคนวิ่งมาหารองนายอ าเภอชุยอย่างถือดีเพื่อเร่งเขาถึงขั้นมีคนออกปากข่มขู่ว่า ถ้าเขาช้าจะต้องถูกโบยแน่เหตุการณ์นี้รองนายอ าเภอชุยก็เคยพบเจอมาไม่น้อย เขารู้ว่าตอนนี้ไม่สามารถท าให้นายอ าเภอโมโหได้อีกช่วงล่างของร่างกายปวดแสบปวดร้อนจนทนไม่ไหว แต่จ าใจต้องคลานเข้าไปในห้องโถงรองนายอ าเภอชุยเพิ่งคลานเข้ามาในห้องโถงได้ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็น
