เขารับสินบนจึงถูกรายงานไปยังเมืองหลวง ตอนนี้เขาถูกปลดออกจากต าแหน่งไปแล้วดูท่าทางรองนายอ าเภอชุยคงยังไม่ได้รับข่าวนี้นอกจากนี้ในใจของเมิ่งไห่หนิง เขาไม่ต้องพูดว่าเจ้าเมืองหลิวถูกปลดออกจากต าแหน่งแล้ว ต่อให้ถ้าเขายังด ารงต าแหน่งอยู่ เมื่อเจอ
กับขุนนางอย่างรองนายอ าเภอชุย เขาก็จะต้องลงโทษคนอย่างเด็ดขาดในฐานะผู้ปกครองท้องถิ่น หากไม่สามารถก าจัดภัยให้ประชาชนได้ ก็ไม่สมควรนั่งอยู่ในต าแหน่งนี้เพียงเมิ่งไห่หนิงมองรองนายอ าเภอชุย เขาก็รู้สึกเหมือนก าลังมองตัวตลกที่ก าลังกระโดดโลดเต้นเขาก้าวเข้าไปและพูดอย่างใจเย็นว่า “วันนี้เป็นวันแรกที่ข้าเข้ารับต าแหน่ง จึงมีข่าวดีจะบอกท่าน”รองนายอ าเภอชุยคิดว่าเมิ่งไห่หนิงเริ่มกลัวเมื่อได้ยินเขาพูดถึงอาเขย และก าลังจะเป็นฝ่ายเอาใจเขา“ใต้เท้า ข่าวดีอะไรหรือ เร็วเข้า รีบบอกข้าเถอะ”เมิ่งไห่หนิงเปลี่ยนสีหน้าทันที่ เขายกมือขึ้นและพลิกเปลหามของรองนายอ าเภอชุย“เจ้าช่างกล้านัก! เจอข้าแล้วกลับไม่ค านับ ซ ้ายังกล้าพูดจาไร้ยางอายทั้งที่ก าลังนอนอยู่ เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะลงโทษเจ้าข้อหาดูหมิ่นผู้บังคับบัญชาเดี๋ยวนี้เลย!?”รองนายอ าเภอชุยก าลังรอฟังข่าวดีอย่างได้ใจ ใครจะรู้ว่าพริบตาต่อมาเขาจะถูกคนอื่นพลิกเปลจนตกลงมา
บังเอิญเหลือเกินว่าตอนที่เขาตกลงมาอยู่ในท่าคว ่าหน้า ส่วนที่บาดเจ็บจึงสัมผัสกับพื้นดินอย่างแรงรองนายอ าเภอชุยเจ็บจนแทบจะหมดสติไปหลังจากผ่านไปสักพัก เข
