านนายอ าเภอ มีคนบุกเข้ามาขโมยข้าวของในเรือนตระกูลชุยของเรายามกลางวันแสก ๆ ทั้งยังท าร้ายสตรีอย่างพวกเราอีกหลายคน ขอท่านโปรดช่วยเหลือพวกเราด้วย…”โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านยืนอยู่ด้านในประตูใหญ่ พอได้ยินเสียงนั้นทั้งสองพลันมองหน้ากันแล้วยกยิ้มผู้ที่มาเยือนคือภรรยาของรองนายอ าเภอชุย ฮูหยินหลิวฮูหยินหลิวพาสาวใช้สองคนฝ่าฝูงชนที่มามุงดู แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเมิ่งไห่หนิงยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ฮูหยินหลิวก็ส่งสายตาให้สาวใช้ที่อยู่ด้านหลัง
สาวใช้รีบคลานเข้ามาข้างหน้า ส่งของสิ่งหนึ่งที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้ามาให้เมิ่งไห่หนิง พร้อมกับเอ่ยเสียงเบาว่า “ใต้เท้าเจ้าคะนี่คือของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ จากนายหญิงของข้า ท่านช่วยรับเอาไว้ด้วยนะเจ้าคะ”เมิ่งไห่หนิงเผยรอยยิ้มทว่ากลับไปไม่ถึงดวงตา“พวกเจ้าเป็นใครกัน กล้าติดสินบนข้าต่อหน้าคนอื่นเชียวหรือ?”เสียงของเขาดังชัด ชาวบ้านที่มามุงดูต่างได้ยินกันหมดชาวบ้านรู้ว่านายอ าเภอคนใหม่จะลงโทษรองนายอ าเภอชุยแล้วดังนั้นจึงไม่คิดเกรงกลัวฮูหยินหลิวอีกต่อไปมีคนตะโกนและโห่ร้องขึ้นมา“ใต้เท้า นี่คือฮูหยินของรองนายอ าเภอชุย!”ความจริงแล้วเมิ่งไห่หนิงก็คาดเดาได้ถึงตัวตนของนางตั้งแต่ได้ยินอีกฝ่ายมาร้องขอความเป็นธรรม เพียงแต่แกล้งท าเป็นไม่รู้เท่านั้น“อ้อ? เจ้าคือฮูหยินของรองนายอ าเภอชุยหรือ?”ฮูหยินหลิวคิดว่ารอยยิ้มของเมิ่งไห่หนิงเป็นการแสดงไมตรีต่อตระกูลชุย จึงรู้สึกมั่นใจขึ้นมาทันที่
