าเลือก ก่อนข้าจะตัดสินใจ คุณชายเฟ่ยมาหาข้าและแนะน าให้ข้ามาที่เมืองอวิ่น”“จุดประสงค์หลักที่มาก็เพราะพวกท่านถูกเนรเทศมาที่นี่ การมีคนที่คุ้นเคยกันก็จะสะดวกในการดูแล”“ถึงแม้คุณชายเฟ่ยจะไม่พูด ข้าก็ตั้งใจจะมาที่นี่อยู่แล้ว ความคิดของข้ากับคุณชายเฟ่ยจึงตรงกันพอดี สามวันจากนั้นข้าก็ออกจากอ าเภอตงเฟิงและมาที่นี่ตามที่คุณชายเฟ่ยจัดการ”หลังจากฟังเรื่องของเมิ่งไห่หนิงแล้ว เฮ่อจือหร่านก็บ่นหนานฉีในใจอย่างหนัก
ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์กลับไม่มีความรับผิดชอบแม้แต่น้อยทั้ง ๆ ที่มีโอกาสดึงขุนนางที่มีความสามารถเข้าหาตัวเอง แต่กลับปล่อยให้หลุดมือไปแบบนี้…ส่วนโม่จิ่วเยี่ยคิดมากไปกว่านั้น“หากหนานฉีไม่จัดการเจ้า เขาคงกลับไปเมืองหลวงโดยที่ไม่เพียงไร้ผลงาน แต่ยังจะกลายเป็นความผิดอีก”เมิ่งไห่หนิงยิ้มขื่น “คงเป็นเช่นนั้น เจอเรื่องแบบนี้เข้าไปข้าก็ได้แต่ระบายความทุกข์กับพี่โม่เท่านั้น”โม่จิ่วเยี่ยก็ถอนหายใจเช่นกัน คนที่แม้แต่ความคับข้องใจของขุนนางใต้บัญชายังแก้ไขไม่ได้ แล้วในอนาคตจะแบกรับภาระอันใหญ่หลวงได้อย่างไรไม่แปลกที่ในบันทึกประวัติศาสตร์จะกล่าวว่าหนานฉีจะถูกคนชิงบัลลังก์ไป…แผลที่เท้าของหนานฉีเกิดจากการเลือกเดินด้วยตัวเขาเอง โม่จิ่วเยี่ยคิดแบบนี้ก็เพราะรู้สึกเสียใจแทนบิดากับพี่น้องที่ยอมสละชีวิตเพื่อราชวงศ์ต้าซุ่นเมิ่งไห่หนิงเล่าเรื่องของตัวเองจบแล้วก็รีบปรับอารมณ์ แล้วถามเรื่องที่สกุลโม่ถูกรองนายอ าเภอชุ
