โม่จิ่วเยี่ยบังคับเกวียนลาไปทางที่ว่าการอ าเภอราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นหน้าประตูที่ว่าการมีคนแน่นขนัด ทุกคนต่างก าลังรอดูนายอ าเภอคนใหม่ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ ดูท่าว่านายอ าเภอคนนั้นจะยังไม่มาถึงโม่จิ่วเยี่ยจอดเกวียนลาไว้ริมทาง แล้วจูงมือเฮ่อจือหร่านไปยืนอยู่ด้านข้างของฝูงชนพอทั้งสองเข้ามาได้ก็เห็นขบวนคนเดินทางมาจากทิศตะวันออกคนที่เดินน าหน้าขบวนสวมชุดขุนนางของนายอ าเภอ ก้าวเดินอย่างสง่าผ่าเผยและยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นคนคุ้นหน้าอีกด้วยโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านสบตากันทันที่ พลางเอ่ยชื่อของคนผู้นั้นออกมาพร้อมกันเสียงเบา“เมิ่งไห่หนิง!”ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเขา!“ท าไมเขาถึงมาเป็นนายอ าเภอที่เมืองอวิ่นได้?”
ตอนนี้ระหว่างพวกเขาเต็มไปด้วยค าถามมากมายพอมองไปคนข้าง ๆ เมิ่งไห่หนิง ก็มีชาวต่างชาติผมทองตาฟ้าเดินตามมา ก าลังโบกไม้โบกมือพลางอธิบายอะไรบางอย่างส่วนเมิ่งไห่หนิงขมวดคิ้วแน่น พยักหน้าไปมาไม่หยุดเมื่อขบวนเดินเข้ามาใกล้ เจ้าหน้าที่รีบจัดแถวยืนกั้นอยู่หน้าประชาชน เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาวิ่งเข้าไปหานายอ าเภอมีเพียงชาวต่างชาติผมทองตาฟ้าคนนั้นที่ยังคงพยายามอธิบายอะไรบางอย่างกับเมิ่งไห่หนิงเฮ่อจือหร่านสังเกตว่าเมิ่งไห่หนิงไม่เข้าใจสิ่งที่ชาวต่างชาติพูดเลยสักนิดตอนนั้นเองเมิ่งไห่หนิงพลันเหลือบมองไปทางกลุ่มคน ก่อนจะเห็นโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านเข้าเพียงเห็นทั้งสองคนนั้น เมิ่งไห่หนิงก็ไม่สน
