ผู้ใหญ่บ้านชุยนั่งอยู่บนเกวียนวัวด้วยท่าทางหดหู่ชุยหมิงหลินก็ก้มหน้าลง ไม่รู้ว่าก าลังคิดอะไรอยู่โม่จิ่วเยี่ยคิดว่าไม่อยากมีเรื่องไปมากกว่านี้ จึงตั้งใจจะเดินผ่านพวกเขาอย่างรวดเร็วเพื่อจะได้ไม่ต้องพูดคุยอะไรกันมากแต่ใครจะรู้ว่าตอนที่เกวียนวัวก าลังจะผ่านไปนั้น ชุยหมิงหลินกลับเงยหน้าขึ้นมาพอดีและเห็นโม่จิ่วเยี่ยเข้าชุยหมิงหลินตะโกนถามเสียงดัง “พวกเจ้ามาท าอะไรที่นี่? คงไม่ได้มาดูเรื่องสนุกของลูกพี่ลูกน้องข้าใช่หรือไม่?”ผู้ใหญ่บ้านชุยและคนอื่น ๆ จากตระกูลชุยซึ่งบนเกวียนวัวก็เห็นโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านเช่นกันสายตาของทุกคนจ้องมองมาที่พวกเขาพร้อมกันชายคนหนึ่งจากตระกูลชุยซึ่งดูแปลกหน้าถามว่า “พี่หลิน นี่ไม่ใช่นักโทษเนรเทศที่ถูกส่งมาที่หมู่บ้านซีหลิ่งของเราเมื่อวานนี้หรอกหรือ?”น ้าเสียงของคนผู้นี้ก าลังดูถูกโม่จิ่วเยี่ยกับภรรยาอย่างชัดเจน แต่พวกเขามาถึงซีเป่ยแล้ว ย่อมไม่ใช่นักโทษเนรเทศอีกต่อไปนอกจากไม่สามารถออกจากเมืองอวิ่นได้ตามอ าเภอใจ ทุกสิ่งของพวกเขาก็ไม่ต่างไปจากชาวบ้านทั่วไปด้วย
โม่จิ่วเยี่ยเหลือบมองคนผู้นั้นด้วยสายตาเย็นชาโดยไม่พูดอะไรคนที่พูดถูกสายตาเย็นเยียบนั้นมองกลับจนสะท้านไปทั้งตัวในทันที่เขาเองก็ได้ยินมาว่านักโทษที่ถูกเนรเทศมาครั้งนี้มีนิสัยไม่ดีเท่าไหร่ แม้แต่ครอบครัวของผู้ใหญ่บ้านก็ยังไม่ได้รับผลประโยชน์อะไรอย่างไรก็ตาม ในใจของเขาด้วยฐานะที่เป็นคนตระกูลชุยย่อมไม่อาจเสี
