จ้าวเจ๋อเฉียงคว้าแขนจ้าวเจ๋อชวนไว้ “อย่าพูดเหลวไหลต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้นะ”จ้าวเจ๋อชวนสะบัดมือพี่ชายออก พูดอย่างไม่พอใจ “พี่ใหญ่ ยิ่งท่านแสดงท่าทีหวาดกลัวพวกเขา ตระกูลชุยก็จะยิ่งล าพอง ท่านก าลังช่วยให้พวกเขาเย่อหยิ่งอยู่”พูดจบ จ้าวเจ๋อชวนก็สลัดมือพี่ชายออกอย่างแรง แล้วเดินมาตรงหน้าโม่จิ่วเยี่ยอีกครั้ง“พี่ชาย ขอรบกวนท่านช่วยพาข้าไปด้วยได้หรือไม่ ข้าจ่ายค่านั่งเกวียนได้”จ้าวเจ๋อชวนหยิบเงินออกมาสามเหรียญยื่นให้โม่จิ่วเยี่ยดูเรื่องค่านั่งเกวียนไม่ใช่เรื่องส าคัญ โม่จิ่วเยี่ยเพิ่งเคยเห็นคนที่ไม่กลัวเกรงตระกูลชุยแห่งหมู่บ้านซีหลิ่งเป็นครั้งแรกดังนั้นเขาจึงเต็มใจจะพาจ้าวเจ๋อชวนไปด้วย ระหว่างทางยังสามารถพูดคุยเพื่อท าความเข้าใจสถานการณ์ในหมู่บ้านได้อีก“เกวียนของข้าไม่ได้ใช้รับส่งคน แต่พวกเราอยู่หมู่บ้านเดียวกันเจ้าไปด้วยก็ไม่เป็นไรหรอก”จ้าวเจ๋อชวนก็ไม่ใช่คนเกรงใจ พอได้ยินค าพูดของโม่จิ่วเยี่ยก็เก็บเงินกลับไปทันที่
“ขอบคุณพี่ชายมากขอรับ”เฮ่อจือหร่านอยู่ในเกวียน โม่จิ่วเยี่ยจึงให้จ้าวเจ๋อชวนนั่งบนแป้นชานด้วยกันเกวียนลาค่อย ๆ เคลื่อนออกไปท่ามกลางสายตาซับซ้อนของผู้คนทุกคนต่างมองจ้าวเจ๋อเฉียงด้วยความเห็นอกเห็นใจ และกังวลว่าหากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูตระกูลชุยจะก่อปัญหาอะไรขึ้นมา…บนเส้นทางมุ่งหน้าสู่เมืองอวิ่นโม่จิ่วเยี่ยขับเกวียนลาพลางถามอย่างนึกสนใจ “เจ้าไม่กลัวคนตระกูลชุยจริง ๆ หรือ”จ้าวเจ๋อชวนพิ
