เฮ่อจือหร่านยิ่งฟังยิ่งรู้สึกสนใจ จึงถามต่อว่า “แล้วหลังจากนั้นเล่า?”เมื่อพูดถึงเรื่องราวต่อมา โม่จงหยวนพลันรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย“ตอนต้นปี ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ตัวกินเหล็กคู่นี้ถึงไม่มาที่นี่อีก ข้ากังวลว่าพวกมันอาจจะเจอกับอันตรายจึงขึ้นเขาไปตามหาหลายครั้งแต่ก็ไม่พบ กระทั่งเดือนที่แล้ว ตัวกินเหล็กตัวหนึ่งที่บาดเจ็บสาหัสคาบลูกของมันมาหาข้า มันบาดเจ็บหนักมาก หลังจากฝากลูกไว้กับข้าก็สิ้นใจไป ข้าสงสารเจ้าตัวน้อยที่ก าพร้าพ่อแม่ตั้งแต่ยังเล็กจึงเก็บมันไว้และดูแลมาตลอด”พอรู้ว่าสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ นี้ไร้พ่อแม่ เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง จึงกอดมันแน่นขึ้นอีกขณะโม่จงหยวนเล่าเรื่องของเจ้าตัวน้อย เขาก็ได้อธิบายสาเหตุเรื่องผีสิงของที่นี่ไปด้วยไม่แปลกใจเลยที่หม่าจวิ้นซานจะบอกว่า บ้านที่อยู่ทางทิศตะวันออกมีผีสิง ที่แท้ก็เป็นเสียงจากแพนด้ายักษ์สองตัวที่ท าขึ้นเพื่อตอบแทนบุญคุณของพี่ห้านี่เองโม่จงหยวนสังเกตว่าน้องสะใภ้เก้าชอบเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนี้มาก
“หากน้องสะใภ้เก้าชอบ เจ้าก็เลี้ยงมันไว้เถอะ ข้าเป็นผู้ชายตัวโตมือไม้หยาบกระด้าง คงดูแลมันได้ไม่ดี”เฮ่อจือหร่านยิ้มแย้มขึ้นมาทันที่ นับตั้งแต่มาอยู่ในยุคโบราณ นี่เป็นครั้งแรกที่นางแสดงท่าทางไม่ส ารวมเช่นนี้“เช่นนั้นข้าขอบคุณพี่ห้ามากเจ้าค่ะ”โม่จิ่วเยี่ยเพิ่งเคยเห็นเฮ่อจือหร่านดีใจขนาดนี้เป็นครั้งแรกความสุขของนางส าคัญกว่าอะไรทั้งหมดเขาก้าวเข
