้าไปลูบหลังเจ้าตัวน้อยเบา ๆ “ในเมื่อจะเลี้ยงมันแล้วเจ้าก็ตั้งชื่อให้มันสิ”เฮ่อจือหร่านคิดสักพักแล้วพูดขึ้นว่า “มันตัวกลมป้อมเหมือนก้อนข้าวปั้น เรียกว่าข้าวปั้นน้อยก็แล้วกัน”โม่จิ่วเยี่ยเปลี่ยนมาลูบหัวนางอย่างเอ็นดู “ดี เรียกมันว่าข้าวปั้นน้อย”สองสามีภรรยาเดินน าหน้าไปอย่างหวานชื่น ส่วนโม่จงหยวนกับโม่ชูหานที่เดินตามหลังแทบจะทนดูไม่ได้เพื่อไม่ให้รบกวนน้องเก้ากับภรรยาที่ก าลังหวานชื่น โม่ชูหานจึงดึงโม่จงหยวนให้เดินเร็วขึ้นอีกหลายก้าว“พี่ห้า พวกเราเดินเร็วขึ้นหน่อยเถอะ ท่านแม่กับพี่สะใภ้ห้าก าลังรอท่านอยู่”
ตอนนี้เฮ่อจือหร่านยังคงตื่นเต้นที่ได้ครอบครองสมบัติชิ้นใหญ่เพื่อให้ข้าวปั้นน้อยได้กินอาหารที่ดีขึ้น นางจึงเข้าไปในพื้นที่มิติแล้วใช้เงินสามพันหยวนเพื่อสร้างป่าไผ่ขึ้นมา รวมถึงปลูกต้นไผ่อร่อย ๆ ไว้เต็มไปหมดไม่เพียงเท่านั้น เฮ่อจือหร่านยังเตรียมนมอีกหลายถ้วยไว้ให้ข้าวปั้นน้อยดื่มได้ทุกเมื่อสมบัติที่เฮ่อจือหร่านเลี้ยงไว้จะต้องได้รับการดูแลดั่งสมบัติของชาติ!แม้ว่าโม่ชูหานกับโม่จงหยวนจะเร่งฝีเท้าแล้ว แต่ด้วยระยะทางสั้นๆ แค่นี้ พวกเขาก็ไม่ได้เร็วไปกว่าคู่สามีภรรยาโม่จิ่วเยี่ยสักเท่าไหร่ทั้งสี่คนกลับมาถึงที่พักของคนสกุลโม่ตามล าดับโม่จงหยวนได้รู้จักกับมารดาก่อนตามค าแนะน าของโม่ชูหานจากนั้นก็เป็นภรรยาหลังทั้งสองทราบว่าโม่จงหยวนสูญเสียความทรงจ าก็ร้องไห้โฮออกมาพร้อมกันโดยเฉพาะพี่สะใภ้ห้าที่
