ัยในค าพูดของน้องสะใภ้เก้าเลยเมื่อคิดว่าการกระท าของตนอาจท าร้ายสามีได้ แม้ในใจสะใภ้ห้าจะมีค าพูดอีกมากมายที่อยากจะเอ่ย แต่ตอนนี้นางก็ไม่กล้าอีกแล้วโดยเฉพาะหลังเห็นสีหน้าเจ็บปวดของโม่จงหยวน ตอนนี้พี่สะใภ้ห้ามีแต่ความรู้สึกสงสารเขาเท่านั้นนางเข้าไปหาและค่อย ๆ พยุงโม่จงหยวนให้ลุกขึ้นมา“ท่านพี่ ข้าจะไม่พูดอีกแล้ว ถ้าท่านนึกไม่ออกก็ค่อย ๆ นึกไปเถอะ ต่อไปข้ายังมีเวลามากมายที่จะเล่าเรื่องราวในอดีตของพวกเราให้ท่านฟัง”ฮูหยินผู้เฒ่าก็อยากจะใกล้ชิดกับบุตรชายให้มากขึ้น แต่เมื่อเห็นคู่สามีภรรยาที่พลัดพรากกันมานานได้พบกันอีกครั้ง ในฐานะผู้อาวุโส นางไม่ควรเสียมารยาทเช่นนั้นดังนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าจึงเรียกคนอื่น ๆ ให้มาที่กองไฟโม่ชูหานและโม่จิ่วเยี่ยอาสาเล่าสถานการณ์ของพี่ห้าให้มารดาฟัง
พี่สะใภ้ทั้งหลายกับโม่หานเยี่ยก็สนใจข้าวปั้นน้อยในอ้อมแขนของเฮ่อจือหร่านดวงตาของโม่หานเยี่ยยังคงเอ่อล้นไปด้วยน ้าตา นางใช้แขนเสื้อเช็ดมันอย่างลวก ๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้เฮ่อจือหร่าน“พี่สะใภ้เก้า สิ่งเล็ก ๆ ในอ้อมแขนของท่านคล้ายตุ๊กตาหมีแพนด้าที่พวกเราท ามากเลย”เฮ่อจือหร่านพลิกตัวข้าวปั้นน้อยให้หันหน้าไปทางทุกคน“มันคือหมีแพนด้าจริง ๆ”ดวงตาของโม่หานเยี่ยสว่างวาบขึ้นทันที่“พี่สะใภ้เก้า มันเป็นหมีแพนด้าจริง ๆ หรือ? มันน่ารักมาก ข้าขออุ้มหน่อยได้หรือไม่”เพียงให้กอดเท่านั้น เฮ่อจือหร่านไม่ได้คิดหวงใครจะรู้ว่าเพียงข้าวปั้นน้อย
