้เขาสูญเสียความทรงจ าเรื่องราวเมื่อหกปีก่อนเขาจดจ าไม่ได้แล้ว”“เจ้าว่าอะไรนะ พี่ห้าสูญเสียความทรงจ าหรือ?” โม่ชูหานได้ยินข่าวนี้ก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด
โม่จงหยวนรู้สึกละอายใจที่ไม่สามารถจดจ าพี่น้องของตัวเองได้“น้องแปดใช่หรือไม่? เรื่องในอดีตข้าจ าไม่ได้แล้ว” เขาไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับพี่น้องเหล่านี้อย่างไร การพูดแบบนี้ก็ถือว่าเป็นการทักทายแล้วโม่ชูหานก้าวเข้าไปข้างหน้าแล้วกอดโม่จงหยวนไว้แน่น“พี่ห้า ไม่ว่าท่านจะจ าเรื่องในอดีตได้หรือไม่ก็ไม่อาจลบล้างความจริงที่ว่าพวกเราเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันได้”หลังจากอธิบายสถานการณ์ของโม่จงหยวนให้โม่ชูหานฟังแล้วโม่จิ่วเยี่ยก็ถามว่า“พี่แปด เรื่องคนในบ้านจัดการเรียบร้อยดีแล้วหรือ?”โม่ชูหานพยักหน้า “จัดการเรียบร้อยแล้ว แต่ทุกคนไม่ยอมพักผ่อน คอยฟังข่าวของพี่ห้าตลอด”โม่จิ่วเยี่ยมองโม่จงหยวนแล้วถามอย่างระมัดระวัง“พี่ห้า ท่านจะไปพบท่านแม่กับพวกเราตอนนี้หรือไม่? อีกคนคือพี่สะใภ้ห้า พอนางได้ยินข่าวการตายของท่าน นางก็แทบจะร้องไห้จนตาบอดแล้ว”เพียงได้ยินน้องเก้าพูดถึงพี่สะใภ้ห้า หัวใจของโม่จงหยวนก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
แม้ว่าเขาจะจดจ าการมีอยู่ของภรรยาไม่ได้แล้ว แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดนี้เป็นของจริง“ตกลง ข้าจะไปกับพวกเจ้า”เมื่อเปิดประตูออกไป ลมหนาวก็พัดเข้ามาปะทะ ไม่รู้ว่ารอบ ๆ มีอะไรอยู่ แต่กลับยังได้ยินเสียงคล้ายสุนัขเห่าหอนดังมาเสียงนี้ไม่ไ
