ด้ดังมากนักเมื่อแรกฟังก็คล้ายเสียงสุนัขเห่า แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ มันไม่ได้ชัดเจนถึงขนาดนั้นโม่จิ่วเยี่ยกวาดตามองไปรอบด้านแต่ไม่พบสิ่งใดผิดปกติมองไปทางโม่จงหยวนอีกครั้ง สีหน้าของอีกฝ่ายกลับอ่อนโยนขึ้นมาก“เจ้าตัวน้อยนี่มาอีกแล้ว”เขาพูดพลางสลัดมือของโม่จิ่วเยี่ยกับโม่ชูหานออก แล้วเดินไปทางหลังบ้านทุกคนสบตากันครู่หนึ่งแล้วต่างติดตามไปเดินไปได้ไม่เท่าไหร่โม่จงหยวนก็หยุดฝีเท้าเขาก้มลงอุ้มก้อนกลม ๆ ขนฟูอย่างหนึ่งขึ้นมาอาศัยเพียงแสงจันทร์จึงสามารถมองเห็นขนสีขาวของก้อนกลมๆ นั้นได้
ดวงตาเฮ่อจือหร่านเปล่งประกายทันที่ “พี่ห้า นี่คือตัวกินเหล็กใช่หรือไม่?”โม่จงหยวนอุ้มเจ้าก้อนกลมด้วยความรักและหันหลังกลับมา“น้องสะใภ้รู้จักสิ่งนี้หรือ?”เฮ่อจือหร่านมองเห็นเจ้าก้อนกลมในอ้อมแขนของโม่จงหยวนอย่างชัดเจนแล้ว นางพยักหน้าแรง ๆ“รู้จัก ข้ารู้จัก ข้าเคยเห็นมันในหนังสือภาพ”ส าหรับสิ่งมีชีวิตที่น่ารักแบบนี้ เฮ่อจือหร่านไม่อาจต้านทานได้จริง ๆนางเดินอาด ๆ เข้าไปหาโม่จงหยวน“พี่ห้า ขอข้ากอดมันหน่อยได้หรือไม่?”เจ้าตัวเล็กนี่ดูเหมือนเป็นลูกสัตว์ตัวน้อยอายุไม่เกินสี่ห้าเดือนตอนนี้ร่างกายของมันยังไม่ใหญ่มาก เพียงถูกโม่จงหยวนอุ้มไว้ในอ้อมแขน มันก็ขดตัวเป็นก้อนกลม ๆ เล็ก ๆ พาให้เฮ่อจือหร่านรู้สึกใจละลายโม่จงหยวนมองร่างกายบอบบางของเฮ่อจือหร่านแล้วถามอย่างไม่มั่นใจ“น้องสะใภ้เก้าเจ้าไม่กลัวหรือ?”
เฮ่อจือหร่านส่ายหน้าไปมา
