“ไม่กลัว ข้าไม่กลัว”โม่จงหยวนเห็นดังนั้นจึงค่อย ๆ ส่งเจ้าก้อนกลมให้เฮ่อจือหร่านด้วยความระมัดระวังพร้อมกับเตือนว่า“มันขี้อาย น้องสะใภ้ระวังด้วย”ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเฮ่อจือหร่านมีพรสวรรค์พิเศษในการดึงดูดแมวหรือเปล่า เจ้าก้อนกลมจึงนอนอยู่ในอ้อมกอดของนาง เอาหัวถูไปมาสองสามทีแล้วก็หลับไป…แม้แต่โม่จงหยวนที่คุ้นเคยกับเจ้าตัวน้อยนี้ยังอดตะลึงไม่ได้“ดูท่าว่าเจ้าตัวน้อยจะชอบน้องสะใภ้เก้าไม่น้อยเลย”โม่จิ่วเยี่ยเม้มริมฝีปากแล้วคิดกับตัวเองว่า เฮ่อหร่านมีความสามารถและสวยขนาดนั้น ใครบ้างจะไม่ชอบนาง?หลังจากแน่ใจว่าเจ้าก้อนกลมไม่ได้ท าร้ายเฮ่อจือหร่าน ทุกคนจึงเดินไปยังที่พักของสกุลโม่ระหว่างทางโม่จิ่วเยี่ยคิดสงสัย “พี่ห้า ตัวกินเหล็กนี่เป็นสัตว์เลี้ยงของท่านหรือ?”โม่จงหยวนไม่ได้ปฏิเสธ“ถือว่าใช่ก็แล้วกัน!ไม่กี่ปีก่อน เขาได้ช่วยชีวิตตัวกินเหล็กคู่หนึ่งบนภูเขา ตอนนั้นพวกมันถูกเสือกัดจนบาดเจ็บ จึงพาพวกมันกลับมาที่นี่
รอจนกระทั่งอาการบาดเจ็บของพวกมันหายดี เขาจึงส่งพวกมันกลับขึ้นภูเขาไม่คิดว่าตัวกินเหล็กคู่นี้จะรู้จักตอบแทนบุญคุณ พวกมันรู้ว่าเขาอาการก าเริบหลังพระอาทิตย์ตกดิน ทุกครั้งในเวลานั้นพวกมันก็จะมาคอยเฝ้าอยู่นอกบ้านหากพบว่ามีคนเข้ามาใกล้ พวกมันก็จะส่งเสียงร้องฟังดูน่ากลัวเพื่อไล่คนที่มาให้หนีไปนานวันเข้าชาวบ้านในหมู่บ้านเหล่านั้นย่อมคิดว่าที่นี่มีผีสิง จึงไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้ที่นี่อีกเลยและเพราะ
