่สุดพี่ห้าก็มีทางรอดแล้ว”พูดจบ เขาก็เห็นร่างของโม่จงหยวนที่นอนบนเตียงขยับเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้นมาโม่จงหยวนมองคนแปลกหน้าสองคนตรงหน้า ร่างกายของเขาลุกพรวดขึ้นนั่งอย่างคล่องแคล่วพร้อมกับระแวดระวัง“พวกเจ้าเป็นใคร?”โม่จิ่วเยี่ยคิดว่าใบหน้าของตนไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากหกปีก่อนแต่ท าไมพี่ห้าถึงได้ถามเช่นนี้?เขารีบเข้าไปใกล้ พยายามให้ใบหน้าของตนอยู่ใกล้โม่จงหยวนมากที่สุด
“พี่ห้า ข้าเอง ข้าคือจิ่วเยี่ย”“จิ่วเยี่ย?” ท่าทางของโม่จงหยวนแสดงให้เห็นชัดว่าเขาไม่คุ้นเคยกับชื่อนี้เมื่อเห็นสภาพของโม่จงหยวนในตอนนี้ เฮ่อจือหร่านก็สามารถยืนยันได้ว่าเลือดคั่งในสมองของเขาท าให้ความทรงจ าหายไปอย่างแน่นอนโม่จิ่วเยี่ยยังคงพยายามท าให้โม่จงหยวนจดจ าเขา เฮ่อจือหร่านจึงต้องเอ่ยเตือนอย่างจนใจ“ท่านพี่ พี่ห้าคงจะสูญเสียความทรงจ าไปแล้ว”จริง ๆ แล้วโม่จิ่วเยี่ยก็คิดถึงเรื่องนี้หลังจากเห็นสภาพของโม่จงหยวนแต่อาจเป็นเพราะเขาแค่ไม่อยากจะเชื่อเท่านั้นเองทว่าด้วยค าเตือนของเฮ่อจือหร่าน โม่จิ่วเยี่ยจึงจ าต้องเผชิญหน้ากับความจริง“หร่านหร่าน อาการสูญเสียความทรงจ าสามารถรักษาให้หายได้หรือไม่?”เฮ่อจือหร่านเพิ่งดูผลการตรวจสอบบริเวณศีรษะของโม่จงหยวนอย่างละเอียดในพื้นที่มิติเมื่อครู่นี้
แม้เลือดคั่งจะมีไม่มาก แต่ต าแหน่งที่เป็นนั้นไม่เหมาะสมส าหรับการผ่าตัดรักษายิ่งไปกว่านั้น ดูจากขนาดของเลือดคั่งในสมองของโม่จงหยวนเขาน่าจะดูดซับบ
