างส่วนบางส่วนไปด้วยตัวเอง“เรื่องนี้พูดยาก ต้องดูสถานการณ์การดูดซึมเลือดคั่งในอนาคตข้าเองก็สามารถให้ยกกระตุ้นการไหลเวียนเลือดกับเขาควบคู่ไปได้ดังนั้นตอนนี้ยังไม่สามารถตัดสินผลลัพธ์อะไรได้เลย”โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่านางจะต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาพี่ห้าของเขาอย่างแน่นอนไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ขอแค่พี่ห้ายังมีชีวิตอยู่ก็ถือเป็นของขวัญอันยิ่งใหญ่แล้วในขณะที่ทั้งคู่ก าลังสนทนาเกี่ยวกับอาการป่วยของโม่จงหยวนโม่จงหยวนก็ลุกออกจากเตียงแล้วเขาจ้องมองคนแปลกหน้าสองคนตรงหน้าไม่วางตาไม่รู้ว่าท าไม เมื่อเห็นชายคนนั้น เขากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกน่าเสียดายที่เขาพยายามทบทวนแล้วแต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยเจอคนเช่นนี้ที่ไหนมาก่อนโม่จิ่วเยี่ยรู้สึกได้ถึงสายตาของพี่ห้า จึงยิ้มให้และสบตากับเขา
“พี่ห้า ศีรษะของท่านก าลังบาดเจ็บ มีเลือดคั่งค้างอยู่ในสมอง ท าให้ท่านจดจ าเรื่องราวในอดีตไม่ได้”ได้ยินดังนั้น โม่จงหยวนก็ยกมือลูบศีรษะของตัวเองโดยไม่รู้ตัวตรงท้ายทอยของเขามีรอยแผลเป็นอยู่จริง ๆ แต่เขาก็จ าไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไรแม้ว่าอีกฝ่ายจะคาดเดาได้ถูกเกี่ยวกับสภาพร่างกายของเขา แต่โม่จงหยวนไม่ได้ลดความระแวดระวังลง“ท าไมเจ้าถึงรู้เรื่องนี้?”โม่จิ่วเยี่ยดึงเฮ่อจือหร่านมาอยู่ข้างกายแล้วอธิบายอย่างใจเย็นว่า“พี่ห้า นี่คือภรรยาของข้าและเป็นน้องสะใภ้เก้าของท่าน นางศึกษาวิชาแพทย์มาตั้งแต่เด็ก เมื่อครู่ตอนที่ท่านห
