มดสติไป หร่านหร่านก็ท าการตรวจร่างกายท่านแล้ว”เขาคิดว่าการพูดแบบนี้จะช่วยคลายความกังวลของโม่จงหยวนได้บ้าง แต่ใครจะคิดว่ามันกลับท าให้อีกฝ่ายยิ่งระวังตัวมากขึ้นเขาลงมือคว้าล าคอของโม่จิ่วเยี่ยไว้อย่างรวดเร็วโม่จิ่วเยี่ยไม่คิดหลบหลีก ปล่อยให้พี่ห้าบีบคอตนเอาไว้อย่างนั้นเฮ่อจือหร่านเห็นแบบนั้นก็คิดจะเข้าไปขัดขวาง แต่ถูกโม่จิ่วเยี่ยห้ามไว้ด้วยสายตาจากนั้นโม่จงหยวนก็เอ่ยขึ้น
“เจ้าบอกว่าตัวเองเป็นน้องชายคนที่เก้าของข้า แล้วจะพิสูจน์อย่างไร?”โม่จิ่วเยี่ยถอดเสื้อตัวบนออกอย่างใจเย็น เผยให้เห็นปานรูปพระจันทร์เสี้ยวบนไหล่“พี่ห้า นี่คือปานประจ าตัวของลูกชายสกุลโม่ รอยปานนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถปลอมแปลงได้”เมื่อเห็นรอยปานนี้ โม่จงหยวนก็ดึงเสื้อตรงไหล่ออกเล็กน้อยรอยปานของทั้งสองไม่เพียงมีรูปร่างและขนาดเหมือนกันทุกประการ แต่ต าแหน่งของมันก็ไม่ต่างกันอีกด้วยแม้แต่น้อยโม่จงหยวนเชื่อในค าพูดของโม่จิ่วเยี่ยแล้ว จึงปล่อยมือที่จับเขาไว้ทันที่“ถ้าเจ้าเป็นน้องชายของข้า แล้วข้าเป็นใครกัน?”“พี่ห้า ท่านแซ่โม่ ชื่อโม่จงหยวน ครอบครัวของพวกเรามีพี่น้องชายเก้าคน มีน้องสาวอีกหนึ่งคนชื่อโม่หานเยี่ย สกุลโม่ของพวกเรามีต้นก าเนิดเป็นถึงแม่ทัพ สร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้แก่ราชวงศ์ต้าซุ่น หกปีก่อนท่านน าทัพไปป้องกันชายแดน และในไม่ช้าก็มีข่าวว่าท่านเสียชีวิต…”โม่จิ่วเยี่ยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตระกูลช่วงหลายปีที่
