ผ่านมาให้โม่จงหยวนฟังโดยคร่าว ๆ
โม่จงหยวนฟังเรื่องราวเหล่านั้นแล้วก็ก าหมัดแน่น“เจ้าหมายความว่าทุกคนเข้าใจว่าข้าได้ตายไปแล้วตั้งแต่หกปีก่อนหรือ?”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “ใช่ขอรับ พี่ห้าเป็นคนแรกในบรรดาพี่ชายทั้งแปดคนที่มีข่าวการตายส่งกลับมา”โม่จงหยวนไม่ได้ถามต่อ โม่จิ่วเยี่ยจึงเริ่มถามกลับ“พี่ห้า ท่านยังจ าได้หรือไม่ว่าท าไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่?”การมาถึงที่นี่เป็นเรื่องหลังจากโม่จงหยวนสูญเสียความทรงจ าเขาต้องจ าเรื่องราวได้แน่นอน“ข้ารู้เพียงว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บและถูกชาวนาคนหนึ่งช่วยไว้พวกเขายังใจดีเรียกหมอมารักษาอาการบาดเจ็บให้ข้าด้วย พอถึงตอนเย็น ข้าจึงพบว่าร่างกายผิดแปลกไปเรื่อย ๆ โดยเฉพาะหลังจากพระอาทิตย์ตกดิน ข้าจะรู้สึกเหมือนก าลังคลุ้มคลั่งและความรู้สึกนั้นมันรุนแรงขึ้นทุกวัน”“ความเจ็บปวดเหล่านั้นท าให้ข้าสูญเสียสติ และยังท าให้ข้ามีพละก าลังมากกว่าปกติเช่นกัน ข้าไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ยิ่งไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เพื่อไม่ให้ท าร้ายผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้าตอนที่พิษก าเริบจึงต้องเลือกไปจากที่นั่น ข้าวิ่งหนีออกมาอย่างไร้จุดหมายเช่นนี้แน่นอนว่าท าได้แค่ตอนกลางวันเท่านั้น”
“ข้ารู้ว่าตัวเองจะสูญเสียสติหลังพระอาทิตย์ตกดินและกังวลว่าจะท าร้ายผู้บริสุทธิ์ ดังนั้นก่อนตะวันตกดิน ข้าจะวิ่งไปซ่อนตัวในป่าหรือบนภูเขา จนกว่าจะกลับสู่สภาวะปกติได้จึงค่อยเดินทางต่อ”“รู้ตัวอีกทีข้าก็มาถึงที่นี่ หลัง
