จอได้ง่ายมาก
โม่ชูหานได้ยินเสียงฝีแว่วมาตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้ จึงตรวจสอบอย่างระแวดระวังปรากฏว่าคนที่มาเป็นพวกเหลียงห่าว จึงพาพวกเขามานั่งผิงไฟด้วยกันเมื่อไม่เห็นโม่จิ่วเยี่ย เหลียงห่าวจึงสั่งให้มอบของทั้งหมดนี้กับโม่ชูหานกองเงินทอง อัญมณี รวมทั้งตั๋วเงินถูกเทลงบนพื้นดังสวบสาบคนสกุลโม่ต่างเบิกตาโพลงโม่ชูหานถาม “เหลียงห่าว พวกเจ้าไปท าอะไรกันมา”เหลียงห่าวพูดอย่างภูมิใจ “คุณชายแปด พวกเราทนดูท่าทางอวดดีของรองนายอ าเภอคนนั้นไม่ไหว เมื่อครู่จึงไปเยี่ยมเยือนเขามา”ได้ยินดังนั้นโม่ชูหานก็หัวเราะ“พวกเจ้านี่เหลือเกินจริง ๆ ถ้ารู้แบบนี้แต่แรก ข้าก็คงรออยู่ที่เมืองอวิ่น จะได้ไประบายอารมณ์ด้วยกัน”ซ่งเชาได้ยินดังนั้นจึงเข้าไปกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน“คุณชายแปด ท่านยังไม่รู้ พวกเราเพิ่งตัดรากเหง้าของขุนนางสุนัขนั่นไป…”
ขณะก าลังพูด ซ่งเชาใช้มือท าท่าทางประกอบ ดวงตาของเขาเผยแววสะใจกับความเดือดร้อนของผู้อื่นโม่ชูหานส่ายหน้าพลางหัวเราะ “หึ ๆ …พวกเจ้านี่นะ…”สตรีสกุลโม่เห็นทั้งสองคนกระซิบกระซาบกัน จึงรู้สึกสงสัยว่าพวกเขาก าลังพูดคุยอะไรสะใภ้แปดคิดในใจว่า ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรที่ท าให้สามีของนางหัวเราะในสถานการณ์เช่นนี้ได้ ถ้ามีโอกาสนางจะต้องถามเขาให้รู้เรื่อง…เหลียงห่าวกวาดตามองไปรอบ ๆ ปกติแล้วหากคุณชายเก้าอยู่ที่นี่ เมื่อได้ยินเสียงของพวกเขา อีกฝ่ายจะต้องออกมาแน่นอน แต่พวกเขามาตั้งนานแล้วกลับยังไม่เห็
